| Eine historische, politische und demografische Untersuchung des Zusammenhangs zwischen dem Durand-Konflikt, der Politik Pakistans sowie den ethnischen, sprachlichen und wirtschaftlichen Entwicklungen in Afghanistan | ||||
| تاریخ انتشار: ۱۸:۵۵ ۱۴۰۵/۸/۱۹ | کد خبر: 201275 | منبع: |
پرینت
|
|
بررسی تاریخی، سیاسی و جمعیتیِ پیوند منازعه دیورند، سیاستهای پاکستان و تحولات قومی، زبانی و اقتصادی افغانستان
مساله دیورند و اختلاف تاریخی افغانستان و پاکستان بر سر سرزمینهای پشتوننشین، یکی از پیچیدهترین منازعات سیاسی در منطقه جنوب آسیا است. این مساله صرفاً اختلافی بر سر تعیین مرزهای جغرافیایی نیست؛ بلکه با هویت قومی، ساختار قدرت، امنیت منطقهای، مهاجرت، سیاستهای جمعیتی و آینده سیاسی افغانستان ارتباط دارد.
در این میان، یک فرضیه سیاسی قابل بررسی مطرح است: آیا سیاستهای پاکستان در قبال افغانستان، بهویژه حمایت طولانیمدت از جریانهای اسلامگرای پشتون، علاوه بر اهداف امنیتی و راهبردی، میتواند در خدمت تغییر تدریجی ساختار جمعیتی و هویتی افغانستان نیز قرار گرفته باشد؟
این فرضیه، اگرچه از نظر سیاسی قابل بحث است، برای تبدیلشدن به یک نتیجه تحقیقی نیازمند بررسی اسناد تاریخی، سیاستهای رسمی، شواهد جمعیتی و عملکرد دولتهای افغانستان و پاکستان است. بنابراین در این مقاله، میان واقعیتهای مستند، برداشتهای سیاسی و ادعاهایی که هنوز به مدارک مستقل نیاز دارند، تفکیک میکنیم.
نکته اساسی این است که موضوع مورد بررسی، نقد سیاستهای دولتها، ساختارهای قدرت و جریانهای سیاسی است، نه داوری درباره یک قوم. پشتونهای افغانستان و پاکستان، همانند دیگر اقوام منطقه، دارای دیدگاهها و گرایشهای سیاسی متنوعی هستند و نمیتوان مسوولیت عملکرد دولتها یا گروههای مسلح را به یک قوم تعمیم داد.
خط دیورند در سال ۱۸۹۳ میلادی، در جریان توافق میان امیر عبدالرحمانخان و سر مورتیمر دیورند، نماینده بریتانیا در هند، تعیین شد. این مرز در سالهای ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶ نیز در بخشهای مختلف علامتگذاری شد. نتیجه این توافق، تقسیم مناطق و قلمروهای سنتی قبایل پشتون میان افغانستان و هند بریتانیایی بود؛ مناطقی که پس از تشکیل پاکستان در سال ۱۹۴۷، در قلمرو این کشور قرار گرفتند.
افغانستان در دورههای مختلف، از پذیرش نهایی این مرز خودداری کرده و مساله آن به یکی از اختلافات پایدار میان کابل و اسلامآباد تبدیل شده است.
در این میان، مفهوم پشتونستان نیز شکل گرفت. پشتونستان در ادبیات سیاسی افغانستان و جنبشهای ملیگرای پشتون، به سرزمینهای پشتوننشین دو سوی خط دیورند اشاره دارد. البته همه جریانهای پشتونی خواهان تشکیل کشور مستقل نبودهاند؛ برخی خواستار خودمختاری یا حقوق سیاسی و فرهنگی بیشتر بودهاند.
پژوهشهای تاریخی درباره ریشههای اختلاف دیورند نشان میدهند که درباره ماهیت توافق سال ۱۸۹۳، اراده ساکنان مناطق مرزی و معنای سیاسی جنبش پشتونستان، اختلافات تاریخی و تفسیری وجود دارد.
از این منظر، یک پرسش مهم مطرح میشود: اگر روزی مساله پشتونستان به مرحله تعیین سرنوشت سیاسی برسد، پاکستان با چه چالشی رورو خواهد شد؟ پاکستان با این واقعیت مواجه است که بخش بزرگی از جمعیت پشتون در داخل مرزهای کنونی آن زندگی میکنند. بنابراین، هرگونه طرح سیاسی برای تغییر مرزهای موجود میتواند پیامدهای مهمی برای تمامیت ارضی پاکستان داشته باشد.
در همین چارچوب، این فرضیه قابل بررسی است که آیا اسلامآباد تلاش کرده است با تقویت نفوذ سیاسی، مذهبی و جمعیتی خود در افغانستان، از شکلگیری یک پشتونستان مستقل در داخل خاک پاکستان جلوگیری کند و در عوض، افغانستان را به حوزهای برای تمرکز هویت و قدرت سیاسی پشتونی تبدیل سازد؟
این فرضیه را باید بهعنوان یک برداشت راهبردی مورد بررسی قرار داد، نه یک برنامه اثباتشده دولتی؛ زیرا برای اثبات وجود چنین طرحی، اسناد و شواهد مستقلی درباره تصمیمگیریهای رسمی پاکستان لازم است.
یکی از مهمترین بخشهای تاریخ روابط افغانستان و پاکستان، نقش مدارس دینی، شبکههای مذهبی و ساختارهای اطلاعاتی پاکستان در شکلگیری و گسترش طالبان است.
در جریان جنگ شوروی در افغانستان، پاکستان به یکی از مراکز اصلی سازماندهی و پشتیبانی گروههای مجاهدین تبدیل شد. میلیونها مهاجر افغان نیز در پاکستان زندگی میکردند و در همین محیط، شبکه گستردهای از مدارس دینی و نهادهای مذهبی شکل گرفت.
پس از خروج نیروهای شوروی و تشدید جنگهای داخلی افغانستان، بخشی از همین شبکهها در شکلگیری طالبان نقش پیدا کردند.
گزارش سازمان دیدبان حقوق بشر در سال ۲۰۰۱ با عنوان «بحران مصونیت از مجازات» شواهدی درباره حمایت نظامی، آموزشی، اطلاعاتی و مالی پاکستان از طالبان ارایه میکند. این گزارش به نقش سازمان اطلاعات ارتش پاکستان (ISI)، افسران نظامی پاکستانی و گروههای سیاسی و مذهبی این کشور در تقویت توان نظامی طالبان اشاره دارد.
این واقعیت تاریخی اهمیت زیادی دارد؛ زیرا نشان میدهد طالبان صرفاً یک جنبش داخلی و مستقل افغانستان نبودند، بلکه در بستر روابط پیچیده منطقهای و با حمایت خارجی رشد کردند.
با این حال، باید میان چند موضوع تفاوت گذاشت:
حمایت پاکستان از طالبان و فراهمکردن امکانات آموزشی، نظامی و لجستیکی برای آنان دارای شواهد تاریخی است.
نقش مدارس دینی پاکستان در تربیت بخشی از نیروهای طالبان نیز در مطالعات تاریخی بررسی شده است.
اما این ادعا که تمام طالبان از ابتدا در پاکستان تربیت شدهاند یا تمام آنان پاکستانیالاصل هستند، مستند نیست.
همچنین مدرک مستقلی در دست نیست که نشان دهد مدارس دینی با دستور رسمی و هدف مشخصِ تغییر ترکیب قومی افغانستان تأسیس شدهاند.
با وجود این محدودیتها، نمیتوان از تأثیر بلندمدت این سیاستها بر جامعه افغانستان چشمپوشی کرد.
در مناطق مرزی، روابط خانوادگی، قومی، زبانی و مذهبی میان قبایل پشتون دو کشور از گذشته وجود داشته است. خط دیورند بسیاری از قلمروهای سنتی این قبایل را از یکدیگر جدا کرد، اما ارتباطات اجتماعی و اقتصادی میان آنان همچنان ادامه یافت.
رفتوآمدهای مرزی، ازدواجهای خانوادگی، تجارت و زندگی مشترک در دو سوی مرز، باعث شده است که هویت قومی و قبیلهای در بسیاری از این مناطق بر هویت ملی و تابعیت رسمی غلبه داشته باشد.
این وضعیت در شرایط جنگی افغانستان و حضور گسترده مهاجران در پاکستان پیچیدهتر شد. در نتیجه، تشخیص تابعیت و محل تولد برخی افراد در شبکههای مسلح و مهاجرتی دشوارتر شد؛ اما این مساله به معنای آن نیست که بتوان همه افراد پشتون دو سوی مرز را فاقد هویت ملی مشخص دانست.
یکی از موضوعات مهم در تحلیل تحولات افغانستان، تفاوت میان هویت قومی و تابعیت ملی است.
یک فرد ممکن است از نظر قومی پشتون باشد، در پاکستان متولد شده باشد، خانوادهای در افغانستان داشته باشد و در عین حال تابعیت یکی از این دو کشور را داشته باشد. این موضوع در مناطق مرزی به دلیل پیوندهای تاریخی و خانوادگی پیچیدگی بیشتری دارد.
در دوره نخست حکومت طالبان، ارتباطات فرامرزی و حضور نیروهای پشتون از مناطق مختلف پاکستان و افغانستان در ساختار طالبان، از موضوعات مورد توجه پژوهشگران بود. گزارش دیدبان حقوق بشر به حضور نیروهای پاکستانی در واحدهای نظامی طالبان نیز اشاره میکند.
با این حال، برای ادعای گستردهتر مبنی بر اینکه شمار زیادی از پشتونهای پاکستانی بهصورت سازمانیافته شناسنامه افغانستان دریافت کرده و با هویتهای جغرافیایی مانند هلمندی، قندهاری و غیره در افغانستان مستقر شدهاند، به اسناد ثبت احوال، پروندههای تابعیت و تحقیقات جمعیتی مستقل نیاز است.
در اینجا باید به یک نکته اساسی توجه کرد: کارت ثبتنام مهاجران افغان در پاکستان با سند تابعیت پاکستانی یا افغان یکسان نیست. پاکستان در سالهای ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ برای مهاجران افغان کارتهای ثبتنام موسوم به PoR صادر کرد. این برنامه برای شناسایی و ثبت مهاجران افغان طراحی شده بود و بهخودیخود تابعیت افغانستان را برای یک شهروند پاکستانی ایجاد نمیکرد.
بنابراین، موضوع ورود افراد فاقد مدارک معتبر، سوءاستفاده احتمالی از اسناد هویتی و تغییر غیرقانونی تابعیت باید بهصورت مستقل بررسی شود.
پرسش اصلی این است: آیا در دورههای مختلف حکومت افغانستان، از مساله تابعیت و ثبت هویت برای تغییر موازنه جمعیتی استفاده شده است؟ این پرسش بهویژه درباره دوره جمهوری اسلامی افغانستان اهمیت دارد؛ زیرا در آن دوران، مهاجرتهای گسترده، بازگشت مهاجران و ضعف نظام ثبت احوال، مشکلات جدی ایجاد کرده بود.
در دوران ریاستجمهوری حامد کرزی و اشرف غنی، مسئله قومیت و توزیع قدرت در افغانستان همواره یکی از موضوعات حساس سیاسی بود.
ساختار سیاسی افغانستان در این دوره بر اساس نوعی تقسیم قدرت میان گروههای قومی و سیاسی شکل گرفته بود؛ اما این تقسیم قدرت همیشه عادلانه و بدون مناقشه نبود.
برخی منتقدان دولتهای کرزی و غنی معتقد بودند که سیاستهای این دو رییسجمهور در زمینه انتصابهای دولتی، توزیع امکانات، ثبت هویت و بازگشت مهاجران، به نفع افزایش نفوذ سیاسی پشتونها تمام شده است.
در مورد اشرف غنی، تمرکزگرایی سیاسی و تلاش برای تقویت ساختار مرکزی دولت از موضوعات مهم انتقاد مخالفان او بود. با این حال، برای اثبات اینکه کرزی و غنی عمداً تعداد پشتونها را دو برابر کردهاند یا مهاجران پاکستانی را بهطور سازمانیافته بهعنوان پشتونهای افغان در سراسر کشور مستقر ساختهاند، آمار معتبر و قابل مقایسهای وجود ندارد.
این نکته اهمیت دارد که افغانستان از سال ۱۹۷۹ تاکنون سرشماری ملی کامل و قابل اتکایی برای تعیین ترکیب قومی جمعیت خود نداشته است. در نتیجه، درصدهای قومی منتشرشده در منابع مختلف عمدتاً برآورد هستند و اختلاف قابل توجهی با یکدیگر دارند.
بنابراین، ادعای دو برابر شدن جمعیت پشتونها در دوره جمهوریت را نمیتوان بدون ارائه آمار مستند پذیرفت.
با این حال، سه موضوع همچنان شایسته تحقیق جدی هستند:
اگر در این زمینهها تخلف، جعل اسناد یا تغییر غیرقانونی هویت صورت گرفته باشد، باید با ارایه اسناد و دادههای قابل بررسی مشخص شود که چه کسانی، در چه مناطقی و با چه سازوکاری در آن نقش داشتهاند.
مساله کوچیها از دیگر موضوعات مهم در تاریخ اجتماعی و سیاسی افغانستان است.
کوچیها گروههای کوچرو و دامدار هستند که بهطور سنتی در مناطق مختلف افغانستان، بهویژه مناطق جنوبی و شرقی، زندگی و رفتوآمد داشتهاند. مسیرهای کوچ آنان در فصلهای مختلف سال، مناطق مختلف کشور را به یکدیگر متصل میکرد.
در برخی مناطق مرکزی افغانستان، بهویژه مناطق هزارهنشین، اختلافات طولانی بر سر چراگاهها، زمین، مالکیت و حقوق استفاده از منابع طبیعی میان بخشی از کوچیها و جوامع محلی وجود داشته است. این اختلافات در مواردی به خشونت، آوارگی و درگیریهای اجتماعی منجر شدهاند.
اما درباره ادعای ورود گسترده کوچیهای پاکستانی با هویت افغان و توزیع سازمانیافته آنان در سراسر افغانستان، شواهد کافی برای نتیجهگیری قطعی وجود ندارد.
در این زمینه باید میان سه گروه تفاوت قائل شد:
کوچیهای افغان که از گذشته در داخل افغانستان زندگی و کوچ کردهاند.
خانوادههای پشتون دو سوی مرز که دارای روابط خانوادگی و اقتصادی فرامرزی هستند.
مهاجران و افراد فاقد اسناد معتبر که ممکن است از مسیرهای مختلف وارد افغانستان شده باشند.
همچنین باید نقش نهادهای بینالمللی، از جمله سازمان ملل، در برنامههای بازگشت مهاجران و حمایت از جوامع آسیبپذیر را با دقت بررسی کرد. حمایت بشردوستانه از مهاجران بهخودیخود به معنای مشارکت در تغییر ترکیب قومی افغانستان نیست.
مساله اصلی در این بخش، نبود نظام شفاف ثبت زمین، مالکیت، تابعیت و حقوق چراگاههاست. تا زمانی که این مسایل بهصورت قانونی و عادلانه حل نشوند، اختلافات محلی میتوانند به ابزار رقابتهای قومی و سیاسی تبدیل شوند.
بازگشت طالبان به قدرت در اوت ۲۰۲۱، نقطه عطف دیگری در تحولات سیاسی و قومی افغانستان بود.
در دوره نخست حکومت طالبان، ساختار سیاسی کشور بهشدت تحت سلطه رهبران و فرماندهان این گروه قرار داشت. در دوره دوم نیز همین الگو با تمرکز بیشتر قدرت در حلقه رهبری طالبان ادامه یافت.
یکی از مهمترین ویژگیهای حکومت فعلی، غلبه افراد پشتون بر ساختار رهبری و دستگاه اداری است.
بر اساس گزارش اداره پناهندگی اتحادیه اروپا (EUAA) در فوریه ۲۰۲۶، کابینه طالبان عمدتاً از افراد پشتون تشکیل شده است. این گزارش با استناد به دادههای مؤسسه خاورمیانه، ترکیب قومی حدود ۱۱۸۵ نفر از رهبران و مسوولان طالبان را بررسی کرده و سهم پشتونها را حدود ۹۰ درصد گزارش میکند.
این ارقام نشاندهنده عدم توازن جدی در ساختار قدرت است؛ بهویژه آنکه پشتونها تنها گروه قومی افغانستان نیستند و تاجیکها، هزارهها، ازبکها، ترکمنها و دیگر اقوام نیز بخش مهمی از جمعیت کشور را تشکیل میدهند.
در اینجا باید به یک تفاوت اساسی اشاره کرد: حضور گسترده پشتونها در ساختار طالبان به معنای نمایندگی تمام پشتونهای افغانستان نیست. بسیاری از پشتونهای کشور نیز مخالف طالبان هستند و از سیاستهای این گروه آسیب دیدهاند.
با این حال، ساختار کنونی حکومت نشان میدهد که طالبان نه یک دولت فراگیر ملی، بلکه یک نظام سیاسی مبتنی بر انحصار قدرت در درون یک جریان مشخص ایجاد کردهاند. این وضعیت میتواند به تشدید بیاعتمادی میان اقوام و تضعیف همبستگی ملی افغانستان منجر شود.
یکی از نخستین و آشکارترین سیاستهای طالبان پس از بازگشت به قدرت، محدودکردن حقوق زنان و حذف تدریجی آنان از عرصههای عمومی جامعه بود.
محرومیت دختران از آموزش بالاتر از صنف ششم، ممنوعیت تحصیلات دانشگاهی زنان، محدودیت اشتغال، محدودیت رفتوآمد و محرومیت از مشارکت سیاسی و اجتماعی، از مهمترین اقدامات این حکومت بوده است.
این سیاستها در چارچوب برداشت سختگیرانه طالبان از شریعت و ارزشهای اجتماعی مورد قبول رهبری این گروه توجیه میشوند.
گزارش سازمان ملل و گزارشهای بینالمللی حقوق بشر نشان میدهند که این محدودیتها بهصورت نظاممند بر زندگی زنان افغانستان تأثیر گذاشتهاند.
از منظر تحلیل اجتماعی، میتوان گفت که این سیاستها با برخی الگوهای سنتی و مردسالارانه در جوامع قبیلهای منطقه شباهت دارند؛ اما نباید آنها را ویژگی ذاتی تمام پشتونها یا تمام قبایل پاکستانی دانست. زنان پشتون نیز از جمله قربانیان اصلی سیاستهای طالبان هستند و بسیاری از آنان با این محدودیتها مخالفت کردهاند.
با این وجود، پرسش سیاسی مهم این است که چرا یک گروه حاکم، بهجای ایجاد ساختار ملی و مشارکت دادن تمام اقشار جامعه، تلاش میکند الگوی واحدی از زندگی اجتماعی را بر تمام مردم افغانستان تحمیل کند؟
محدودسازی زنان، افزون بر نقض حقوق اساسی آنان، موجب کاهش توان علمی، اقتصادی و اجتماعی کشور شده است. جامعهای که نیمی از جمعیت آن از آموزش و مشارکت اجتماعی محروم باشد، نمیتواند به توسعه پایدار دست یابد.
زبان فارسی یا دری یکی از مهمترین عناصر تاریخی، فرهنگی و تمدنی افغانستان است. این زبان در طول قرنها زبان ارتباط میان اقوام مختلف کشور، زبان ادبیات، دانش، فرهنگ، دیوانسالاری و بخش بزرگی از تاریخ مکتوب افغانستان بوده است.
در کنار فارسی، زبان پشتو نیز از جایگاه تاریخی و فرهنگی مهمی برخوردار است و میلیونها شهروند افغانستان به آن سخن میگویند.
قانون اساسی سال ۲۰۰۴ افغانستان، در ماده شانزدهم، فارسی دری و پشتو را بهعنوان زبانهای رسمی کشور به رسمیت شناخته بود. همچنین زبانهای ازبکی، ترکمنی، بلوچی، پشهای، نورستانی و پامیری در مناطقی که اکثریت مردم به آنها سخن میگویند، میتوانستند جایگاه رسمی محلی داشته باشند.
بنابراین، فارسی و پشتو هر دو از نظر قانون اساسی جایگاه رسمی داشتند و هیچکدام نباید به بهای حذف دیگری تقویت میشد.
اما پس از بازگشت طالبان، گزارشهای متعددی از تقویت جایگاه زبان پشتو در ادارات، تغییر تابلوهای دولتی، کاهش استفاده از اصطلاحات فارسی و محدودشدن حضور زبانهای دیگر در برخی نهادهای آموزشی و اداری منتشر شده است.
گزارش اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۶ نیز به این مسئله اشاره میکند که مقامهای طالبان بهطور فزایندهای پشتو را در ارتباطات رسمی در اولویت قرار داده و در برخی مناطق فارسیزبان، استفاده از پشتو را در تعامل با ادارات دولتی مطالبه کردهاند.
این سیاستها را باید در چارچوب تلاش برای یکسانسازی فرهنگی و اداری تحلیل کرد.
البته یک نکته حقوقی مهم وجود دارد: نمیتوان بدون سند قانونی مشخص ادعا کرد که فارسی رسماً از تمام جایگاههای قانونی خود حذف شده است. آنچه مستندتر است، کاهش حضور و کاربرد فارسی در بخشهایی از ساختار اداری، آموزشی و اطلاعرسانی است.
همچنین درباره اینکه پشتوی مورد استفاده طالبان را بتوان بهطور کلی «پشتوی پاکستانی» نامید، باید احتیاط کرد. زبان پشتو در دو سوی مرز دارای گویشهای مختلف است و استفاده از یک گویش خاص بهتنهایی تابعیت یا هویت ملی گوینده را مشخص نمیکند.
با این حال، پرسش اساسی همچنان پابرجاست: چرا حکومتی که مدعی نمایندگی تمام مردم افغانستان است، بهجای حفظ توازن زبانی، در مسیر تقویت انحصاری یک زبان حرکت میکند؟
تضعیف زبان فارسی نهتنها به زیان فارسیزبانان، بلکه به زیان میراث مشترک فرهنگی افغانستان است. همین موضوع درباره دیگر زبانهای ملی کشور نیز صدق میکند.
افغانستان کشوری با تنوع مذهبی و فقهی است. اکثریت مردم مسلمان هستند، اما در میان مسلمانان نیز تفاوتهای مذهبی و فقهی وجود دارد.
جامعه شیعه افغانستان، بهویژه هزارهها، بخش مهمی از تاریخ اجتماعی و فرهنگی کشور را تشکیل میدهند. در کنار آنان، جوامع اسماعیلی و دیگر گروههای مذهبی نیز حضور دارند.
طالبان عمدتاً پیرو قرائت سختگیرانهای از فقه حنفی هستند و در دوره کنونی، سیاستهایی برای گسترش همین برداشت مذهبی در نظام آموزشی و اداری اتخاذ کردهاند.
گزارشهای اتحادیه اروپا و وزارت خارجه آمریکا درباره افغانستان، به محدودیتهای مذهبی، کاهش جایگاه آموزش فقه جعفری در مدارس، محدودیت برخی مراسم مذهبی و فشار بر جوامع شیعه اشاره کردهاند.
این مساله فقط یک اختلاف مذهبی نیست؛ بلکه با ساختار قدرت، حقوق شهروندی و میزان پذیرش تنوع اجتماعی در کشور ارتباط دارد.
اگر حکومتی بخواهد یک قرائت مذهبی را بهعنوان تنها الگوی قابل قبول برای تمام شهروندان تحمیل کند، نتیجه آن تضعیف وحدت ملی و افزایش شکافهای اجتماعی خواهد بود.
در اینجا نیز باید توجه داشت که چنین سیاستهایی را نمیتوان به تمام پشتونها نسبت داد. مساله اصلی، انحصارگرایی ایدئولوژیک طالبان و حذف حقوق برابر شهروندان است.
یکی از بخشهای مهم فرضیه مطرحشده در این مقاله، مسئله اقتصاد و تمرکز منابع مالی و اقتصادی در دست حلقههای نزدیک به طالبان است.
اقتصاد هر کشور تنها از طریق مالکیت زمین، کارخانهها و شرکتها تعریف نمیشود؛ بلکه کنترل گمرکات، معادن، تجارت خارجی، قراردادهای دولتی، بانکها، منابع طبیعی و درآمدهای عمومی نیز بخش مهمی از قدرت اقتصادی را تشکیل میدهد.
در افغانستان کنونی، حکومت طالبان کنترل ساختارهای اصلی دولت، درآمدهای گمرکی، وزارتخانهها و بخش بزرگی از تصمیمگیریهای اقتصادی را در اختیار دارد.
با توجه به ترکیب قومی رهبری طالبان و تمرکز قدرت در حلقههای نزدیک به رهبر این گروه، این نگرانی مطرح است که دسترسی به فرصتهای اقتصادی و منابع عمومی نیز بهصورت نابرابر توزیع شود.
گزارش مؤسسه خاورمیانه درباره ساختار رهبری طالبان نشان میدهد که شبکه انتصابها و جابهجایی مسئولان، بهشدت بر وفاداری سیاسی و ارتباط با حلقههای رهبری متکی است.
با این حال، برای اثبات اینکه اقتصاد افغانستان تقریباً بهطور کامل در اختیار پشتونهای قبیلهای قرار گرفته است، به آمار مالکیت شرکتها، قراردادها، معادن، زمینها و مناصب اقتصادی به تفکیک افراد و شبکههای وابسته نیاز داریم. نمیتوان صرفاً بر اساس قومیت مدیران دولتی، مالکیت تمام اقتصاد کشور را به یک گروه قومی نسبت داد.
اما میتوان این پرسش را بهطور جدی مطرح کرد: آیا انحصار سیاسی طالبان، به انحصار اقتصادی نیز منجر شده است؟
اگر دسترسی به قراردادهای دولتی، فرصتهای تجاری، منابع طبیعی و امکانات عمومی بر اساس وفاداری سیاسی و ارتباطات شخصی تعیین شود، اقتصاد کشور از یک نظام رقابتی و شفاف فاصله میگیرد. این وضعیت بهخصوص برای اقوامی که در ساختار سیاسی و اداری نمایندگی محدودی دارند، میتواند پیامدهای منفی داشته باشد.
اکنون میتوان موضوعات مطرحشده را در کنار یکدیگر قرار داد.
در یک سوی این معادله، پاکستان قرار دارد؛ کشوری که از زمان تشکیل خود با مساله هویت پشتونی، ملیگرایی پشتون و منازعه دیورند مواجه بوده است.
در سوی دیگر، افغانستان قرار دارد؛ کشوری چندقومیتی که از دههها جنگ، مهاجرت، مداخله خارجی و بحرانهای سیاسی آسیب دیده است.
در میان این دو کشور، شبکههای قومی، مذهبی، خانوادگی و اقتصادی وجود دارند که مرزهای سیاسی را بهطور کامل از هم جدا نمیکنند.
از این منظر، میتوان چند فرضیه را برای تحقیق بیشتر مطرح کرد:
نخست: پاکستان و مسئله پشتونستان؛ پاکستان از استقلالطلبی احتمالی پشتونها و تغییر مرزهای خود نگرانی دارد. بنابراین، تلاش برای کنترل جریانهای سیاسی پشتون و جلوگیری از گسترش جنبشهای ملیگرای مستقل، یکی از موضوعات راهبردی اسلامآباد بوده است.
دوم: استفاده از جریانهای اسلامگرا بهجای ملیگرایی پشتون؛ یکی از پیامدهای حمایت پاکستان از طالبان، تقویت جریانی بود که هویت اسلامی و امارت را بر ملیگرایی مدرن و نظام دولت ملی مقدم میداند. این سیاست میتوانست در عمل به تضعیف جنبشهای مستقل ملیگرای پشتون نیز کمک کند؛ هرچند برای اثبات اینکه این هدف مشخصاً در طراحی اولیه حمایت از طالبان وجود داشته، به اسناد بیشتری نیاز است.
سوم: گسترش نفوذ سیاسی پشتونی در افغانستان؛ ساختار فعلی طالبان، بهویژه با توجه به ترکیب قومی رهبری آن، نشاندهنده تمرکز قدرت در دست شبکهای است که اکثریت اعضای آن پشتون هستند. این موضوع میتواند زمینه تقویت یک برداشت قومی و انحصاری از دولت را فراهم کند؛ برداشتی که با مفهوم افغانستان بهعنوان کشور مشترک تمام اقوام در تعارض است.
چهارم: تغییرات فرهنگی و زبانی؛ اولویتدادن به پشتو در برخی نهادهای رسمی، کاهش جایگاه فارسی و محدودشدن فضای فعالیت فرهنگی و زبانی اقوام دیگر، از نشانههای نگرانکننده تمرکزگرایی هویتی است.
پنجم: تغییرات اجتماعی و اقتصادی؛ محدودسازی زنان، کاهش مشارکت اجتماعی، انحصار سیاسی و نابرابری در دسترسی به فرصتهای اقتصادی، میتوانند ساختار جامعه را به سمت یک نظام بسته و غیرپاسخگو سوق دهند.
با وجود این، از مجموع این شواهد نمیتوان نتیجه گرفت که تمام این سیاستها الزاماً اجزای یک برنامه واحد و از پیش طراحیشده پاکستان برای تبدیل افغانستان به پشتونستان هستند. برای رسیدن به چنین نتیجهای باید ارتباط مستقیم میان سیاستهای پاکستان، تصمیمهای دولتهای افغانستان و تحولات جمعیتی و اقتصادی کشور با اسناد معتبر اثبات شود.
اگر روند کنونی ادامه پیدا کند، افغانستان با چند خطر جدی روبرو خواهد شد:
۱. تضعیف هویت ملی: اگر هویت قومی و مذهبی یک جریان سیاسی جایگزین هویت مشترک ملی شود، احساس تعلق شهروندان به کشور کاهش خواهد یافت.
۳. تضعیف زبان فارسی و سایر زبانها: کاهش جایگاه زبانهای مختلف کشور، پیوندهای تاریخی و فرهنگی میان اقوام را آسیبپذیر میکند.
۴. مهاجرت و تخلیه سرمایه انسانی: محدودیتهای آموزشی و اقتصادی، بهویژه علیه زنان و اقوام محروم از قدرت، میتواند موج مهاجرت را افزایش دهد.
۵. وابستگی بیشتر افغانستان به پاکستان: اگر ساختار سیاسی افغانستان به شبکههای مذهبی، اقتصادی و سیاسی وابسته به پاکستان متکی باشد، استقلال تصمیمگیری کشور با چالش روبهرو خواهد شد.
۶. پیچیدهترشدن مسئله دیورند: هرگونه تغییر در ساختار هویتی و سیاسی افغانستان میتواند بر روابط آینده دو کشور و مساله پشتونستان تأثیر بگذارد.
اما یک احتمال دیگر نیز وجود دارد: طالبان و پاکستان ممکن است در موضوعات مختلف با یکدیگر همکاری کرده باشند، ولی منافع آنان لزوماً یکسان نیست. اختلافات امنیتی و مرزی سالهای اخیر نشان دادهاند که روابط اسلامآباد و طالبان همواره تابع همکاری و توافق نیست.
به همین دلیل، نباید طالبان را صرفاً ابزاری کاملاً مطیع در دست پاکستان تصور کرد. این گروه دارای اهداف، منافع و ساختار قدرت مستقل خود نیز هست.
مساله دیورند و پشتونستان یکی از موضوعات حلنشده تاریخ سیاسی منطقه است. پاکستان از زمان تشکیل خود با مسئله ملیگرایی پشتون و اختلافات مرزی با افغانستان مواجه بوده است. حمایت تاریخی پاکستان از گروههای اسلامگرای افغان، بهویژه طالبان، نیز واقعیتی است که در گزارشهای معتبر بینالمللی ثبت شده است.
در همین حال، بازگشت طالبان به قدرت، تمرکز شدید ساختار حکومتی در دست رهبران این گروه، غلبه پشتونها در ردههای بالای مدیریتی، محدودیتهای گسترده علیه زنان، فشار بر اقلیتهای مذهبی و تضعیف جایگاه زبان فارسی، مجموعهای از تحولات نگرانکننده را در افغانستان رقم زده است.
این تحولات پرسشهای جدی درباره آینده هویت ملی و ساختار سیاسی کشور ایجاد میکنند:
آیا افغانستان بهتدریج به کشوری تبدیل خواهد شد که در آن یک جریان قومی ـ مذهبی، تعریفکننده هویت، زبان، مذهب و ساختار اقتصادی و سیاسی باشد؟
آیا پاکستان از تحولات افغانستان برای مدیریت مسئله پشتونستان و کاهش فشارهای ملیگرایانه در داخل مرزهای خود بهرهبرداری میکند؟
آیا تضعیف هویت چندقومیتی افغانستان، بهطور مستقیم یا غیرمستقیم، به سود منافع راهبردی اسلامآباد تمام خواهد شد؟
این پرسشها ارزش بررسی جدی دارند؛ اما پاسخ قطعی به آنها مستلزم اسناد تاریخی، آمار جمعیتی معتبر و تحقیقات مستقل درباره سیاستهای دو کشور است.
آنچه نباید فراموش شود، این است که افغانستان تنها متعلق به یک قوم، یک زبان، یک مذهب یا یک جریان سیاسی نیست. این کشور خانه مشترک پشتونها، تاجیکها، هزارهها، ازبکها، ترکمنها، بلوچها، نورستانیها و دیگر اقوامی است که در طول تاریخ در شکلگیری هویت و تمدن آن نقش داشتهاند.
هیچ قومی نباید به دلیل سیاستهای یک حکومت یا گروه مسلح، مسوولیت جمعی پیدا کند و هیچ گروهی نیز نباید حق انحصاری تعیین سرنوشت دیگران را برای خود قائل شود.
اگر افغانستان امروز به میدان رقابت برای تغییر هویت و ساختار جمعیتی تبدیل شود، فردای آن ممکن است نه یک کشور متحد و مستقل، بلکه سرزمینی با شکافهای عمیق قومی، زبانی، مذهبی و سیاسی باشد.
عنوان «افغانستان فعلی، پشتونستان آینده!» از همین نگرانی سیاسی سرچشمه میگیرد؛ نگرانی از اینکه مساله حلنشده دیورند، رقابتهای منطقهای و انحصارگرایی داخلی، سرنوشت افغانستان را به مسیری سوق دهند که نتیجه آن را هیچیک از مردم این کشور بهتنهایی تعیین نکرده باشند.
حیدر قاسمی
Das heutige Afghanistan – das Paschtunistan von morgen?
Eine historische, politische und demografische Untersuchung des Zusammenhangs zwischen dem Durand-Konflikt, der Politik Pakistans sowie den ethnischen, sprachlichen und wirtschaftlichen Entwicklungen in Afghanistan
Einleitung:
Die Durand-Linie und der historische Konflikt zwischen Afghanistan und Pakistan um die paschtunisch besiedelten Gebiete gehören zu den komplexesten politischen Auseinandersetzungen in Südasien. Dabei handelt es sich nicht nur um einen Streit über die Festlegung geografischer Grenzen. Vielmehr steht die Frage in engem Zusammenhang mit ethnischer Identität, Machtstrukturen, regionaler Sicherheit, Migration, Bevölkerungspolitik und der politischen Zukunft Afghanistans.
In diesem Zusammenhang stellt sich eine politisch relevante Frage: Könnte die Pakistan-Politik gegenüber Afghanistan – insbesondere die langjährige Unterstützung paschtunisch-islamistischer Bewegungen – neben sicherheitspolitischen und strategischen Zielen auch dazu dienen, die Bevölkerungsstruktur und die nationale Identität Afghanistans schrittweise zu verändern?
Diese Hypothese ist politisch diskutierbar. Um jedoch zu einer wissenschaftlich belastbaren Schlussfolgerung zu gelangen, müssen historische Dokumente, offizielle politische Entscheidungen, demografische Belege sowie das Handeln der Regierungen Afghanistans und Pakistans untersucht werden. Deshalb unterscheidet dieser Artikel zwischen dokumentierten Tatsachen, politischen Einschätzungen und Behauptungen, die noch unabhängige Belege benötigen.
Wesentlich ist dabei: Gegenstand der Kritik sind staatliche Politik, Machtstrukturen und politische Bewegungen – nicht eine ethnische Gruppe. Die Paschtunen in Afghanistan und Pakistan haben, ebenso wie die anderen Bevölkerungsgruppen der Region, unterschiedliche politische Ansichten und Interessen. Die Verantwortung für das Handeln von Regierungen oder bewaffneten Gruppen darf nicht auf eine gesamte Ethnie übertragen werden.
1. Die Durand-Linie – eine historische Wunde, die in der regionalen Politik bis heute lebendig ist
Die Durand-Linie wurde 1893 im Rahmen einer Vereinbarung zwischen dem afghanischen Emir Abdur Rahman Khan und Sir Mortimer Durand, dem Vertreter Britisch-Indiens, festgelegt. In den Jahren 1894 bis 1896 wurde die Grenze in verschiedenen Abschnitten markiert. Das Ergebnis dieser Vereinbarung war die Aufteilung traditioneller paschtunischer Stammesgebiete zwischen Afghanistan und Britisch-Indien. Nach der Gründung Pakistans im Jahr 1947 fielen diese Gebiete unter die Kontrolle des neuen Staates.
Afghanistan hat die endgültige Anerkennung dieser Grenze in verschiedenen historischen Phasen verweigert. Die Durand-Linie entwickelte sich dadurch zu einem der dauerhaftesten Streitpunkte zwischen Kabul und Islamabad.
In diesem Zusammenhang entstand auch der Begriff Paschtunistan. In der politischen Sprache Afghanistans und in paschtunischen nationalistischen Bewegungen bezeichnet Paschtunistan die paschtunisch besiedelten Gebiete auf beiden Seiten der Durand-Linie. Allerdings haben nicht alle paschtunischen politischen Bewegungen die Gründung eines unabhängigen Staates gefordert. Einige setzten sich vielmehr für Autonomie sowie für größere politische und kulturelle Rechte ein.
Historische Untersuchungen zu den Ursprüngen des Durand-Konflikts zeigen, dass sowohl über den Charakter der Vereinbarung von 1893 als auch über den Willen der Bewohner der Grenzgebiete und die politische Bedeutung der Paschtunistan-Bewegung unterschiedliche historische und juristische Interpretationen bestehen.
Vor diesem Hintergrund stellt sich eine wichtige Frage: Mit welchen Herausforderungen wäre Pakistan konfrontiert, wenn die Paschtunistan-Frage eines Tages zu einer politischen Selbstbestimmungsfrage würde? Ein großer Teil der paschtunischen Bevölkerung lebt innerhalb der heutigen Grenzen Pakistans. Jede politische Initiative, die eine Veränderung der bestehenden Grenzen zum Ziel hätte, könnte deshalb erhebliche Folgen für die territoriale Integrität Pakistans haben.
In diesem Zusammenhang lässt sich folgende Hypothese untersuchen: Hat Islamabad versucht, durch die Stärkung seines politischen, religiösen und demografischen Einflusses in Afghanistan die Entstehung eines unabhängigen Paschtunistan auf pakistanischem Staatsgebiet zu verhindern und Afghanistan stattdessen zu einem Gebiet zu machen, in dem sich paschtunische Identität und politische Macht konzentrieren?
Diese Annahme muss als strategische Interpretation untersucht werden und darf nicht als nachgewiesener staatlicher Plan dargestellt werden. Um die Existenz eines solchen Plans zu belegen, wären unabhängige Dokumente und Beweise über offizielle Entscheidungsprozesse in Pakistan erforderlich.
2. Religiöse Schulen in Pakistan und die Entstehung einer neuen Taliban-Generation
Ein besonders wichtiger Teil der Geschichte der Beziehungen zwischen Afghanistan und Pakistan ist die Rolle religiöser Schulen, religiöser Netzwerke und pakistanischer Geheimdienststrukturen bei der Entstehung und Ausbreitung der Taliban.
Während des sowjetischen Krieges in Afghanistan entwickelte sich Pakistan zu einem der wichtigsten Zentren für die Organisation und Unterstützung der Mudschaheddin-Gruppen. Millionen afghanischer Flüchtlinge lebten ebenfalls in Pakistan. In diesem Umfeld entstand ein weitreichendes Netzwerk religiöser Schulen und Einrichtungen.
Nach dem Abzug der sowjetischen Truppen und der Verschärfung des Bürgerkriegs in Afghanistan spielten Teile dieser Netzwerke eine Rolle bei der Entstehung der Taliban.
Der Bericht von Human Rights Watch aus dem Jahr 2001 mit dem Titel „Crisis of Impunity“ dokumentiert Hinweise auf militärische, ausbildungspolitische, nachrichtendienstliche und finanzielle Unterstützung Pakistans für die Taliban. Der Bericht verweist auf die Rolle des pakistanischen Militärgeheimdienstes ISI, pakistanischer Militärangehöriger sowie politischer und religiöser Gruppen bei der Stärkung der militärischen Fähigkeiten der Taliban.
Diese historische Tatsache ist von großer Bedeutung. Sie zeigt, dass die Taliban nicht ausschließlich eine unabhängige innerafghanische Bewegung waren, sondern sich im Rahmen komplexer regionaler Beziehungen und mit ausländischer Unterstützung entwickelten.
Allerdings müssen mehrere Sachverhalte voneinander unterschieden werden:
Trotz dieser Einschränkungen dürfen die langfristigen Auswirkungen dieser Politik auf die afghanische Gesellschaft nicht außer Acht gelassen werden.
In den Grenzregionen bestanden seit jeher familiäre, ethnische, sprachliche und religiöse Beziehungen zwischen den paschtunischen Stämmen beider Länder. Die Durand-Linie trennte viele traditionelle Siedlungs- und Stammesgebiete voneinander. Die sozialen und wirtschaftlichen Verbindungen zwischen den Menschen auf beiden Seiten der Grenze blieben jedoch bestehen.
Grenzübertritte, familiäre Heiraten, Handel und das Zusammenleben auf beiden Seiten der Grenze führten dazu, dass in vielen dieser Regionen die ethnische und stammesbezogene Identität eine größere Bedeutung hatte als die nationale Identität und die formale Staatsangehörigkeit.
Durch den Krieg in Afghanistan und die große Zahl afghanischer Flüchtlinge in Pakistan wurde diese Situation noch komplexer. Dadurch wurde es in manchen Fällen schwieriger, die Staatsangehörigkeit und den Geburtsort einzelner Personen innerhalb von Migrations- und bewaffneten Netzwerken eindeutig festzustellen. Das bedeutet jedoch nicht, dass allen Paschtunen auf beiden Seiten der Grenze eine eindeutige nationale Identität abgesprochen werden kann.
3. Paschtunische Identität und Staatsangehörigkeit – wo verläuft die Grenze zwischen Afghanen und Pakistanern?
Ein wichtiges Thema bei der Analyse der Entwicklungen in Afghanistan ist die Unterscheidung zwischen ethnischer Zugehörigkeit und nationaler Staatsangehörigkeit.
Eine Person kann ethnisch paschtunisch sein, in Pakistan geboren worden sein, familiäre Beziehungen zu Afghanistan haben und gleichzeitig die Staatsangehörigkeit eines dieser beiden Länder besitzen. In den Grenzregionen ist diese Frage aufgrund historischer und familiärer Verbindungen besonders komplex.
Während der ersten Taliban-Herrschaft gehörten die grenzüberschreitenden Beziehungen und die Präsenz paschtunischer Kämpfer aus verschiedenen Regionen Pakistans und Afghanistans innerhalb der Taliban-Strukturen zu den Themen, die von Forschern untersucht wurden. Der Bericht von Human Rights Watch verweist auch auf die Anwesenheit pakistanischer Kämpfer in militärischen Einheiten der Taliban.
Für die weitergehende Behauptung, dass eine große Zahl pakistanischer Paschtunen organisiert afghanische Ausweisdokumente erhalten und sich unter geografischen Herkunftsbezeichnungen wie Helmandi, Kandahari und ähnlichen Bezeichnungen in Afghanistan niedergelassen habe, wären jedoch Unterlagen aus dem Personenstandsregister, Staatsangehörigkeitsakten und unabhängige demografische Untersuchungen erforderlich.
Hier ist eine grundlegende Unterscheidung wichtig: Die Registrierungskarte für afghanische Flüchtlinge in Pakistan ist nicht mit einem pakistanischen oder afghanischen Staatsangehörigkeitsnachweis gleichzusetzen. Pakistan stellte afghanischen Flüchtlingen in den Jahren 2006 und 2007 sogenannte Proof-of-Registration-Karten (PoR) aus. Dieses Programm diente der Identifizierung und Registrierung afghanischer Flüchtlinge und verlieh einem pakistanischen Staatsbürger nicht automatisch die afghanische Staatsangehörigkeit.
Daher müssen Fragen der Einreise von Personen ohne gültige Dokumente, eines möglichen Missbrauchs von Identitätsnachweisen und einer rechtswidrigen Änderung der Staatsangehörigkeit unabhängig untersucht werden.
Die zentrale Frage lautet: Wurde in verschiedenen Regierungsperioden Afghanistans die Staatsangehörigkeit und die Registrierung der Identität genutzt, um das demografische Gleichgewicht zu verändern? Diese Frage ist insbesondere im Hinblick auf die Zeit der Islamischen Republik Afghanistan von Bedeutung. Damals führten die umfangreiche Migration, die Rückkehr von Flüchtlingen und die Schwächen des Personenstandsregisters zu erheblichen Problemen.
4. Die Zeit der Republik – Karzai, Ashraf Ghani und die Frage der Bevölkerungsstruktur Afghanistans
Während der Präsidentschaften von Hamid Karzai und Ashraf Ghani gehörten ethnische Zugehörigkeit und die Verteilung politischer Macht zu den besonders sensiblen politischen Themen Afghanistans.
Die politische Struktur Afghanistans beruhte in dieser Zeit auf einer Form der Machtverteilung zwischen verschiedenen ethnischen und politischen Gruppen. Diese Verteilung war jedoch nicht immer gerecht und blieb häufig umstritten.
Einige Kritiker der Regierungen Karzai und Ghani vertraten die Auffassung, dass die Politik beider Präsidenten bei staatlichen Ernennungen, der Verteilung öffentlicher Ressourcen, der Registrierung von Identitäten und der Rückkehr von Flüchtlingen letztlich den politischen Einfluss der Paschtunen gestärkt habe.
Im Fall Ashraf Ghanis gehörten die politische Zentralisierung und seine Bemühungen um die Stärkung einer zentralen Staatsstruktur zu den wichtigsten Kritikpunkten seiner Gegner. Es liegen jedoch keine verlässlichen und vergleichbaren statistischen Daten vor, die beweisen würden, dass Karzai und Ghani die Zahl der Paschtunen absichtlich verdoppelt oder pakistanische Flüchtlinge systematisch als afghanische Paschtunen im ganzen Land angesiedelt hätten.
Dabei ist zu berücksichtigen, dass Afghanistan seit 1979 keine vollständige und zuverlässige landesweite Volkszählung durchgeführt hat, die eine genaue Bestimmung der ethnischen Zusammensetzung der Bevölkerung ermöglichen würde. Die in verschiedenen Quellen veröffentlichten ethnischen Prozentangaben beruhen daher überwiegend auf Schätzungen und unterscheiden sich teilweise erheblich voneinander.
Aus diesem Grund kann die Behauptung, die Zahl der Paschtunen habe sich während der Republik verdoppelt, ohne belastbare statistische Nachweise nicht als gesicherte Tatsache akzeptiert werden.
Dennoch verdienen drei Themen eine ernsthafte Untersuchung:
Sollten es in diesen Bereichen zu Unregelmäßigkeiten, Dokumentenfälschungen oder rechtswidrigen Identitätsänderungen gekommen sein, müsste anhand überprüfbarer Dokumente und Daten festgestellt werden, wer daran beteiligt war, in welchen Regionen dies geschah und nach welchen Mechanismen es erfolgte.
5. Die Kutschi – Migration, Landbesitz und demografische Veränderungen
Die Frage der Kutschi ist ein weiteres wichtiges Thema in der sozialen und politischen Geschichte Afghanistans.
Die Kutschi sind nomadisch lebende Viehzüchter, die traditionell in verschiedenen Regionen Afghanistans, insbesondere im Süden und Osten des Landes, leben und wandern. Ihre saisonalen Wanderwege verbinden unterschiedliche Gebiete des Landes miteinander.
In einigen zentralafghanischen Regionen, insbesondere in Gebieten mit überwiegend hazarischer Bevölkerung, bestehen seit Langem Konflikte zwischen Teilen der Kutschi und den örtlichen Gemeinschaften über Weideland, Grundstücke, Eigentumsrechte und die Nutzung natürlicher Ressourcen. In manchen Fällen führten diese Konflikte zu Gewalt, Vertreibung und sozialen Auseinandersetzungen.
Für die Behauptung, dass in großem Umfang pakistanische Kutschi mit afghanischer Identität nach Afghanistan eingereist und systematisch im ganzen Land angesiedelt worden seien, gibt es jedoch keine ausreichenden Belege für eine eindeutige Schlussfolgerung.
In diesem Zusammenhang müssen drei Gruppen unterschieden werden:
Auch die Rolle internationaler Organisationen, darunter der Vereinten Nationen, bei Rückkehrprogrammen für Flüchtlinge und bei der Unterstützung gefährdeter Gemeinschaften muss sorgfältig untersucht werden. Humanitäre Unterstützung für Flüchtlinge bedeutet nicht automatisch eine Beteiligung an der Veränderung der ethnischen Zusammensetzung Afghanistans.
Das zentrale Problem in diesem Bereich ist das Fehlen eines transparenten Systems zur Registrierung von Grundstücken, Eigentumsrechten, Staatsangehörigkeit und Weiderechten. Solange diese Fragen nicht rechtlich und gerecht geregelt werden, können lokale Konflikte zu Instrumenten ethnischer und politischer Konkurrenz werden.
6. Die Rückkehr der Taliban – Machtkonzentration und Veränderung der ethnischen Struktur der Verwaltung
Die Rückkehr der Taliban an die Macht im August 2021 war ein weiterer Wendepunkt in den politischen und ethnischen Entwicklungen Afghanistans.
Während der ersten Taliban-Herrschaft wurde die politische Struktur des Landes stark von den Führern und Kommandeuren dieser Gruppe beherrscht. Auch in der zweiten Herrschaftsperiode setzte sich dieses Muster fort, wobei sich die Macht noch stärker im Führungskreis der Taliban konzentrierte.
Eines der wichtigsten Merkmale der gegenwärtigen Regierung ist die Dominanz paschtunischer Personen in der Führungsstruktur und im Verwaltungsapparat.
Nach dem Bericht der Europäischen Asylagentur (EUAA) vom Februar 2026 besteht das Taliban-Kabinett überwiegend aus Paschtunen. Der Bericht untersucht auf Grundlage von Daten des Middle East Institute die ethnische Zusammensetzung von etwa 1.185 Taliban-Führern und -Verantwortlichen und beziffert den Anteil der Paschtunen auf rund 90 Prozent.
Diese Zahlen weisen auf ein erhebliches Ungleichgewicht in der Machtstruktur hin. Schließlich sind die Paschtunen nicht die einzige ethnische Gruppe Afghanistans. Auch Tadschiken, Hazara, Usbeken, Turkmenen und weitere Bevölkerungsgruppen bilden einen wichtigen Teil der Bevölkerung des Landes.
Hier muss jedoch eine grundlegende Unterscheidung getroffen werden: Die starke Präsenz von Paschtunen innerhalb der Taliban bedeutet nicht, dass sie alle Paschtunen Afghanistans vertreten. Viele Paschtunen des Landes sind ebenfalls Gegner der Taliban und leiden unter der Politik dieser Gruppe.
Die gegenwärtige Regierungsstruktur zeigt jedoch, dass die Taliban keinen umfassenden Nationalstaat geschaffen haben, sondern ein politisches System, in dem die Macht innerhalb einer bestimmten Bewegung konzentriert ist. Diese Situation kann das Misstrauen zwischen den ethnischen Gruppen verstärken und den nationalen Zusammenhalt Afghanistans schwächen.
7. Einschränkung der Frauenrechte – Orientierung an traditionellen und patriarchalen Strukturen
Eine der ersten und deutlichsten Maßnahmen der Taliban nach ihrer Rückkehr an die Macht war die Einschränkung der Rechte von Frauen und ihr schrittweiser Ausschluss aus dem öffentlichen Leben.
Der Ausschluss von Mädchen vom Schulbesuch oberhalb der sechsten Klasse, das Verbot des Hochschulstudiums für Frauen, Einschränkungen ihrer Beschäftigungsmöglichkeiten und Bewegungsfreiheit sowie der Ausschluss von politischer und gesellschaftlicher Beteiligung gehören zu den wichtigsten Maßnahmen dieser Regierung.
Die Taliban rechtfertigen diese Politik mit ihrer strengen Auslegung der Scharia und den gesellschaftlichen Wertvorstellungen ihrer Führung.
Berichte der Vereinten Nationen und internationale Menschenrechtsberichte zeigen, dass diese Einschränkungen das Leben der Frauen in Afghanistan systematisch beeinflusst haben.
Aus sozialwissenschaftlicher Perspektive lässt sich feststellen, dass diese Maßnahmen Ähnlichkeiten mit bestimmten traditionellen und patriarchalen Mustern in den Stammesgesellschaften der Region aufweisen. Sie dürfen jedoch nicht als wesentliche Eigenschaft aller Paschtunen oder aller pakistanischen Stämme dargestellt werden. Auch paschtunische Frauen gehören zu den Hauptleidtragenden der Taliban-Politik, und viele von ihnen haben sich gegen diese Einschränkungen ausgesprochen.
Dennoch stellt sich eine wichtige politische Frage: Warum versucht eine herrschende Gruppe, anstatt eine nationale Struktur aufzubauen und alle gesellschaftlichen Gruppen einzubeziehen, ein einheitliches Gesellschaftsmodell der gesamten Bevölkerung Afghanistans aufzuzwingen?
Die Einschränkung der Frauenrechte verletzt nicht nur ihre grundlegenden Rechte, sondern schwächt auch die wissenschaftlichen, wirtschaftlichen und gesellschaftlichen Fähigkeiten des Landes. Eine Gesellschaft, in der die Hälfte der Bevölkerung von Bildung und gesellschaftlicher Teilhabe ausgeschlossen ist, kann keine nachhaltige Entwicklung erreichen.
8. Die persische Sprache – Schwächung der mehrsprachigen Identität und Stärkung sprachlicher Exklusivität
Die persische Sprache beziehungsweise Dari ist eines der wichtigsten historischen, kulturellen und zivilisatorischen Elemente Afghanistans. Über Jahrhunderte hinweg war sie eine Sprache der Verständigung zwischen verschiedenen Bevölkerungsgruppen des Landes, eine Sprache der Literatur, der Wissenschaft, der Kultur, der Verwaltung und eines großen Teils der schriftlich überlieferten Geschichte Afghanistans.
Neben Persisch hat auch Paschtu einen bedeutenden historischen und kulturellen Stellenwert. Millionen afghanischer Bürger sprechen diese Sprache.
Die afghanische Verfassung von 2004 erkannte in Artikel 16 Dari und Paschtu als Amtssprachen des Landes an. Darüber hinaus konnten Usbekisch, Turkmenisch, Belutschisch, Pashai, Nuristani und Pamiri in Regionen, in denen die Mehrheit der Bevölkerung diese Sprachen spricht, den Status regionaler Amtssprachen erhalten.
Somit hatten sowohl Persisch als auch Paschtu nach der Verfassung einen offiziellen Status. Keine der beiden Sprachen sollte auf Kosten der anderen gefördert werden.
Nach der Rückkehr der Taliban wurden jedoch zahlreiche Berichte über die stärkere Stellung des Paschtu in Behörden, die Veränderung staatlicher Beschilderungen, die geringere Verwendung persischer Begriffe und die Einschränkung anderer Sprachen in bestimmten Bildungs- und Verwaltungseinrichtungen veröffentlicht.
Auch der EU-Bericht aus dem Jahr 2026 weist darauf hin, dass Taliban-Vertreter Paschtu zunehmend in der offiziellen Kommunikation bevorzugen und in einigen persischsprachigen Regionen bei Kontakten mit staatlichen Behörden die Verwendung des Paschtu verlangen.
Diese Maßnahmen müssen im Zusammenhang mit dem Versuch einer kulturellen und administrativen Vereinheitlichung betrachtet werden.
Allerdings ist eine wichtige rechtliche Unterscheidung zu beachten: Ohne einen konkreten Rechtsakt kann nicht behauptet werden, dass Persisch offiziell aus sämtlichen rechtlichen Positionen verdrängt worden sei. Besser dokumentiert ist vielmehr die Verringerung der Präsenz und Verwendung des Persischen in Teilen der Verwaltungs-, Bildungs- und Informationsstrukturen.
Auch bei der Frage, ob das von den Taliban verwendete Paschtu allgemein als „pakistanisches Paschtu“ bezeichnet werden kann, ist Vorsicht geboten. Die paschtunische Sprache verfügt auf beiden Seiten der Grenze über verschiedene Dialekte. Die Verwendung eines bestimmten Dialekts allein lässt keine eindeutige Aussage über die Staatsangehörigkeit oder nationale Identität eines Sprechers zu.
Dennoch bleibt die grundlegende Frage bestehen: Warum bewegt sich eine Regierung, die behauptet, alle Menschen Afghanistans zu vertreten, nicht in Richtung eines sprachlichen Gleichgewichts, sondern bevorzugt die exklusive Stärkung einer einzigen Sprache?
Die Schwächung des Persischen schadet nicht nur den persischsprachigen Menschen, sondern auch dem gemeinsamen kulturellen Erbe Afghanistans. Dasselbe gilt für die anderen Landessprachen.
9. Druck auf religiöse Gemeinschaften und der Versuch religiöser Vereinheitlichung
Afghanistan ist ein Land mit religiöser und rechtsschulischer Vielfalt. Die Mehrheit der Bevölkerung ist muslimisch, innerhalb der muslimischen Gemeinschaft bestehen jedoch unterschiedliche religiöse und rechtsschulische Traditionen.
Die schiitische Gemeinschaft Afghanistans, insbesondere die Hazara, bildet einen wichtigen Teil der sozialen und kulturellen Geschichte des Landes. Daneben gibt es ismailitische Gemeinschaften und weitere religiöse Gruppen.
Die Taliban folgen überwiegend einer strengen Auslegung der hanafitischen Rechtsschule. In der gegenwärtigen Regierungsperiode haben sie Maßnahmen ergriffen, um diese religiöse Interpretation im Bildungs- und Verwaltungssystem stärker zu verankern.
Berichte der Europäischen Union und des US-Außenministeriums über Afghanistan verweisen auf religiöse Einschränkungen, die Verringerung des Stellenwerts der dschafaritischen Rechtslehre in Schulen, Einschränkungen bestimmter religiöser Zeremonien und den Druck auf schiitische Gemeinschaften.
Dabei handelt es sich nicht nur um einen religiösen Konflikt. Die Frage steht auch mit der Machtstruktur, den Bürgerrechten und der gesellschaftlichen Akzeptanz von Vielfalt im Land in Verbindung.
Wenn eine Regierung eine einzige religiöse Auslegung als das allein zulässige Modell für alle Bürger durchsetzen will, führt dies zur Schwächung der nationalen Einheit und zur Vertiefung gesellschaftlicher Spaltungen.
Auch hier muss betont werden, dass diese Politik nicht allen Paschtunen zugeschrieben werden darf. Das eigentliche Problem ist der ideologische Exklusivismus der Taliban und die Beseitigung gleicher Bürgerrechte.
10. Die afghanische Wirtschaft – Konzentration der Ressourcen und die Verteilung wirtschaftlicher Macht
Ein wichtiger Teil der in diesem Artikel untersuchten Hypothese betrifft die Wirtschaft sowie die Konzentration finanzieller und wirtschaftlicher Ressourcen in den Händen von Kreisen, die den Taliban nahestehen.
Die Wirtschaft eines Landes wird nicht allein durch den Besitz von Grundstücken, Fabriken und Unternehmen bestimmt. Auch die Kontrolle über Zollstellen, Bergbau, Außenhandel, staatliche Verträge, Banken, natürliche Ressourcen und öffentliche Einnahmen bildet einen wesentlichen Teil wirtschaftlicher Macht.
Im heutigen Afghanistan kontrolliert die Taliban-Regierung die zentralen staatlichen Strukturen, die Zolleinnahmen, die Ministerien und einen großen Teil der wirtschaftlichen Entscheidungsprozesse.
Angesichts der ethnischen Zusammensetzung der Taliban-Führung und der Konzentration der Macht in Kreisen, die dem Führer dieser Gruppe nahestehen, besteht die Sorge, dass auch der Zugang zu wirtschaftlichen Möglichkeiten und öffentlichen Ressourcen ungleich verteilt wird.
Ein Bericht des Middle East Institute über die Führungsstruktur der Taliban zeigt, dass Ernennungen und personelle Veränderungen stark von politischer Loyalität und Beziehungen zum Führungskreis abhängig sind.
Um jedoch zu beweisen, dass die afghanische Wirtschaft nahezu vollständig von paschtunischen Stammesgruppen kontrolliert wird, wären Daten über den Besitz von Unternehmen, staatliche Verträge, Bergbau, Grundstücke und wirtschaftliche Schlüsselpositionen sowie eine Untersuchung der beteiligten Personen und Netzwerke erforderlich. Allein aus der ethnischen Zugehörigkeit staatlicher Führungskräfte kann nicht abgeleitet werden, dass die gesamte Wirtschaft des Landes einer ethnischen Gruppe gehört.
Dennoch lässt sich eine ernsthafte Frage stellen: Hat das politische Machtmonopol der Taliban auch zu einem wirtschaftlichen Monopol geführt?
Wenn der Zugang zu staatlichen Aufträgen, Geschäftsmöglichkeiten, natürlichen Ressourcen und öffentlichen Einrichtungen von politischer Loyalität und persönlichen Beziehungen abhängt, entfernt sich die Wirtschaft von einem transparenten und wettbewerbsorientierten System. Dies kann besonders für jene ethnischen Gruppen negative Folgen haben, die in der politischen und administrativen Struktur nur begrenzt vertreten sind.
11. Können diese politischen Entwicklungen insgesamt zu einer „Paschtunisierung“ Afghanistans führen?
Nun lassen sich die bisher behandelten Themen miteinander in Beziehung setzen.
Auf der einen Seite steht Pakistan, das seit seiner Gründung mit der Frage der paschtunischen Identität, dem paschtunischen Nationalismus und dem Durand-Konflikt konfrontiert ist.
Auf der anderen Seite steht Afghanistan, ein multiethnisches Land, das durch jahrzehntelange Kriege, Migration, ausländische Interventionen und politische Krisen schwer geschädigt wurde.
Zwischen diesen beiden Ländern bestehen ethnische, religiöse, familiäre und wirtschaftliche Netzwerke, die durch die politischen Grenzen nicht vollständig voneinander getrennt werden.
Vor diesem Hintergrund lassen sich mehrere Hypothesen für weitere Untersuchungen formulieren:
Erstens: Pakistan und die Paschtunistan-Frage
Pakistan ist besorgt über eine mögliche Unabhängigkeitsbewegung der Paschtunen und eine Veränderung seiner Grenzen. Daher gehörten die Kontrolle paschtunischer politischer Bewegungen und die Verhinderung einer Ausbreitung unabhängiger nationalistischer Strömungen zu den strategischen Themen Islamabads.
Zweitens: Die Nutzung islamistischer Bewegungen anstelle des paschtunischen Nationalismus
Eine der Folgen der pakistanischen Unterstützung der Taliban war die Stärkung einer Bewegung, die die islamische Identität und das Emirat über den modernen Nationalismus und den Nationalstaat stellt. Diese Politik konnte in der Praxis auch zur Schwächung unabhängiger paschtunisch-nationalistischer Bewegungen beitragen. Um jedoch nachzuweisen, dass dieses Ziel bereits bei der ursprünglichen Unterstützung der Taliban ausdrücklich verfolgt wurde, wären weitere Dokumente erforderlich.
Drittens: Ausweitung des paschtunischen politischen Einflusses in Afghanistan
Die gegenwärtige Struktur der Taliban und insbesondere die ethnische Zusammensetzung ihrer Führung zeigen eine Machtkonzentration in den Händen eines Netzwerks, dessen Mitglieder mehrheitlich Paschtunen sind. Dies kann die Entstehung eines ethnisch exklusiven Staatsverständnisses begünstigen, das im Widerspruch zur Vorstellung Afghanistans als gemeinsames Land aller Bevölkerungsgruppen steht.
Viertens: Kulturelle und sprachliche Veränderungen
Die Bevorzugung des Paschtu in einigen staatlichen Einrichtungen, die Verringerung des Stellenwerts des Persischen und die Einschränkung kultureller und sprachlicher Aktivitäten anderer Bevölkerungsgruppen sind besorgniserregende Anzeichen einer identitätspolitischen Zentralisierung.
Fünftens: Gesellschaftliche und wirtschaftliche Veränderungen
Die Einschränkung der Frauenrechte, die Verringerung gesellschaftlicher Teilhabe, das politische Machtmonopol und die ungleiche Verteilung wirtschaftlicher Möglichkeiten können die Gesellschaft in Richtung eines abgeschlossenen und nicht rechenschaftspflichtigen Systems verändern.
Trotz dieser Beobachtungen lässt sich aus den vorliegenden Hinweisen nicht schließen, dass alle diese Maßnahmen zwangsläufig Bestandteile eines einheitlichen, von Pakistan im Voraus ausgearbeiteten Plans zur Umwandlung Afghanistans in ein Paschtunistan sind. Um zu einer solchen Schlussfolgerung zu gelangen, müsste ein direkter Zusammenhang zwischen der Politik Pakistans, den Entscheidungen der afghanischen Regierungen und den demografischen sowie wirtschaftlichen Entwicklungen des Landes anhand zuverlässiger Dokumente nachgewiesen werden.
12. Mögliche Folgen für die Zukunft Afghanistans und Pakistans
Wenn sich die gegenwärtige Entwicklung fortsetzt, wird Afghanistan mit mehreren ernsten Gefahren konfrontiert sein:
Es gibt jedoch auch eine andere Möglichkeit: Die Taliban und Pakistan mögen in verschiedenen Bereichen zusammengearbeitet haben, ihre Interessen sind aber nicht zwangsläufig identisch. Die Sicherheits- und Grenzkonflikte der vergangenen Jahre haben gezeigt, dass die Beziehungen zwischen Islamabad und den Taliban nicht ausschließlich von Zusammenarbeit und Übereinstimmung geprägt sind.
Deshalb sollten die Taliban nicht ausschließlich als ein vollständig gehorsames Instrument Pakistans betrachtet werden. Diese Gruppe verfolgt auch eigene Ziele und Interessen und verfügt über eine eigene Machtstruktur.
13. Schlussfolgerung – Afghanistan gehört allen Menschen Afghanistans
Die Durand-Linie und die Paschtunistan-Frage gehören zu den ungelösten Problemen der politischen Geschichte der Region. Seit seiner Gründung ist Pakistan mit dem paschtunischen Nationalismus und den Grenzstreitigkeiten mit Afghanistan konfrontiert. Auch die historische Unterstützung Pakistans für afghanische islamistische Gruppen, insbesondere die Taliban, ist eine Tatsache, die in glaubwürdigen internationalen Berichten dokumentiert wurde.
Gleichzeitig haben die Rückkehr der Taliban an die Macht, die starke Konzentration der Regierungsgewalt in den Händen der Führung dieser Gruppe, die Dominanz von Paschtunen in den oberen Führungsebenen, die weitreichenden Einschränkungen der Frauenrechte, der Druck auf religiöse Minderheiten und die Schwächung des Stellenwerts des Persischen zu einer Reihe besorgniserregender Entwicklungen in Afghanistan geführt.
Diese Entwicklungen werfen ernste Fragen über die Zukunft der nationalen Identität und der politischen Struktur des Landes auf:
Wird sich Afghanistan schrittweise zu einem Land entwickeln, in dem eine einzige ethnisch-religiöse Bewegung die Identität, Sprache, Religion sowie die wirtschaftliche und politische Struktur bestimmt?
Nutzt Pakistan die Entwicklungen in Afghanistan, um die Paschtunistan-Frage zu kontrollieren und den nationalistischen Druck innerhalb seiner eigenen Grenzen zu verringern?
Wird die Schwächung der multiethnischen Identität Afghanistans direkt oder indirekt den strategischen Interessen Islamabads zugutekommen?
Diese Fragen verdienen eine ernsthafte Untersuchung. Eine eindeutige Antwort setzt jedoch historische Dokumente, zuverlässige demografische Daten und unabhängige Untersuchungen zur Politik beider Länder voraus.
Was nicht vergessen werden darf: Afghanistan gehört nicht ausschließlich einer Ethnie, einer Sprache, einer Religion oder einer politischen Bewegung. Das Land ist die gemeinsame Heimat der Paschtunen, Tadschiken, Hazara, Usbeken, Turkmenen, Belutschen, Nuristani und weiterer Bevölkerungsgruppen, die im Laufe der Geschichte an der Entstehung seiner Identität und Zivilisation mitgewirkt haben.
Keine ethnische Gruppe darf wegen der Politik einer Regierung oder einer bewaffneten Bewegung kollektiv verantwortlich gemacht werden. Ebenso darf keine Gruppe für sich das ausschließliche Recht beanspruchen, über das Schicksal der anderen zu bestimmen.
Wenn Afghanistan heute zu einem Schauplatz des Wettbewerbs um die Veränderung seiner Identität und Bevölkerungsstruktur wird, könnte es morgen nicht ein geeintes und unabhängiges Land sein, sondern ein Gebiet mit tiefen ethnischen, sprachlichen, religiösen und politischen Spaltungen.
Der Titel „Das heutige Afghanistan – das Paschtunistan von morgen?“ entspringt genau dieser politischen Sorge: der Befürchtung, dass der ungelöste Durand-Konflikt, regionale Rivalitäten und innerstaatlicher Exklusivismus das Schicksal Afghanistans auf einen Weg lenken könnten, dessen Folgen nicht von allen Menschen dieses Landes gemeinsam bestimmt worden sind.
Haidar Qasemi
Quellen und Literatur zur Dokumentation des Artikels:
>>> متاسفانه تمامی مسایل مطرح شما در این مقاله درست است. افغانستان دیگر کشوری برای زندگی دیگر اقوام نمی شود و صرفا از پشتونها آنهم از نوع طالبی اش خواهد بود. بتازگی از نمایندگی های سیاسی افغانستان که در اختیار طالبان قرار گرفته است زبان فارسی حذف شده ولی انگلیسی و پشتو هست.
شیما کابل
>>> افغانستان وقتی آرام و آباد میشود که همه اقوام جایگاه برابر پیدا کنند و دولت، دولتِ قوم نباشد، بل دولت بدون قوم باشد و به تمام شهروندان به صورت برابر خدمات ارایه کند
>>> پشتونستانخواهی، مؤلفه ویرانگر افغانیت است
>>> هیچ تضاد و مشکلی میان ارتش و دولت پاکستان با طالبان وجود ندارد و تمام تحرکات در راستای سیاست پشتونیزه کردن افغانستان با پشتونهای پاکستان است
>>> پشتونستان بنویسید ولی افغانستان بخوانید!
>>> چه زمانی افغانستان و پاکستان از این چرخهٔ باطلِ مداخله، نیابت، انتقام و بحران بیرون خواهند آمد و چه زمانی روابط دو کشور، بر پایهٔ احترام متقابل و منافع پایدار استوار خواهد شد؟
>>> پاکستان برای پیش برد سیاستهای مداخله گرانه خود در سه دهه گذشته، همیشه از پشتونها در طرف دیورند استفاده ابرازی نموده و این اقوام را گاهی علیه خودشان و زمانی نیز علیه اقوام دیگر در کشور تشویق و ترغیب به جنگ نموده و به عناوین مختلف آنها را به کشتن داده است.
>>> کرزی و اطرافیانش به گونه ای رفتار کردند که گویا حامی صددرصدی قوم خود می باشند و همین باعث شد که دیگر اقوام نسبت به پشتونها حساسیت ویژه ای پیدا کنند، زیرا احساس می کردند حقوق دیگر اقوام فدای خواسته های قوم پشتون شده، در حالی که این پشتونها هستند که قربانی سیاستهای استعمارگرانه غرب شده اند حالا هم که کرزی کلا همه را تحویل طالبان داد و خودش یک گوشه نشسته نظاره می کند.
خالقداد از فرانسه
>>> از زمانیکه آمریکا تصمیم گرفت جایگزین شوروی سابق در افغانستان شود و جنگهای داخلی را طرح ریزی کرد، اقوام افغانستان را به جان یکدیگر انداخت تا هم اتحاد ما را از بین ببرد و هم خود به راحتی در کشور ما بابایی کند.
>>> باعرض سلام و خسته نباشید
بله برادران پشتون متاسفانه قربانی خشونت ها شده اند.
کرزی به مناطق پشتون نشین خدمت زیادی نکرده است
چون امنیت درست نبوده است
اما ما خواهان همگرائی
>>> واقعا همین طور بوده همه بچهای وطن بنامهای مختلف کشته میشود خداوند به برکت قران اخوة وحدة بین همه اقوام افغانستان بیاورد }
محمد ازخراسان
>>> تهدید نمودن و در صورت ممکن از بین بردن پشتون یکی از اجزا پروژه انگلیس و امریکاست که هنور ادامه دارند، حالا اگر منطقی قضاوت کنیم تمامی بدبختی سر قوم پشتون است، پشتون در یک حالت خونی و بی ترحمی بسر میبرد در حالیکه دیگران سرمایه گذاری و عیاشی میکنند و این خواسته همین پروژه مبیاشد اما در پلان خود ناکام است و حالا قبول کرده که بدون این قوم هیچکس قادر به انجام پلانهایش نیست.
مهاجر از نیمروز
>>> حکومت کرزی وخود کرزی به راستی هم طور عمل کرد که ګویا وی نماینده یک قوم خاص یعنی پشتون می بشد اما در حقیقت اقوام دیګر چنین وانمود کردند که ګویا کرزی به پشتونها نسبت به سایر اقوام برتری قایل هست که هر ګز چنین نبوده ،همه اقوام باهم برادر وبرابر ساکن افغانستان نیک میداند که دایره نظر کرزی به آن اندازه وسیع نبوده که یک قوم بزرګ یعنی پشتون را نسبت به سایر اقوام ساکن افغانستان برتر بشمارد بلکه او تنها وتنها قوم پوپلزی شاخه بسیار کوچک از شاخه درانی پشتون را و بالاخص کوچکترین شاخه قوم پوپلزی یعنی (کنلغ) را نسبت به سایر شاخه های بخش درانی قوم پشتون ترجیع وامتیاز داده است که مثالهای بسیار متعددی وجود دارد ولی اقوام دیګر با سو استفاده ازین برخورد آقای کرزی چنان وانمود میکرد که ګویا حقوق آنها تلف شده است ،درحالیکه به سایر اقوام غیر پشتون نسبت به شاخه بسیار بزرګ قوم پشتون یعنی قوم غلجی برتری وامتیاز زیاد قایل شده است ،سایر اقوام باهم برادر وباهم برابر ساکن افغانستان باید این تفاوت را بداند واز آن استفاده ابزاری نکند .پشتون تا پشتون تفاوت زیاد دارد ولی فهم ودرک کار دارد نه احساسات وبرخورد سیاسی با مسایل قومی .
>>> پشتونها پادشاهان افغانستان است و خواهد بود نه پنچشیری های پنچرمین
احمد قیوم از مزار
>>> ﺑﺎﺳﻼﻡ اﻣﺮﻭﺯﻩ 90ﻓﻴﺼﺪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺣﻤﻼﺕ ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻲ ﻭﻏﻴﺮﻩ ﭘﺸﺘﻮﻥ ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ ﻛﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺷﻤﻦ ﭘﺸﺘﻮﻥ ﻫﺎ ﭘﺎﻛﺴﺘﺎﻥ اﺳﺖ ﻭﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﻭﺁﻗﺎﻱ ﻛﺮﺯﻱ ﻫﻢ اﻳﻨﻬﺎﺭا ﻛﻤﻚ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻂﻠﻴﻖ ﭘﻼﻥ ﻫﺎﻱ ﺷﺎﻥ.
ﺳﻤﻨﮕﺎﻧﻲ
>>> نه تنها پشتونها بلکه همه اقوام غیور افغانستان قربانی داده است ملت هر وقت قربانی داده است ولی بدبختانه که چند افراد قوم فروش و وطن فروش بالای قربانی های مردم افغانستان تجارت میکنند.
غیرت خراسانی از پوهنتون کابل
>>> با سخنان نویسنده این مطلب صد فیصد موافق هستم، کاش همه یی مردم قضاوت درست نمایند، متاسفانه که مردم واقعیت ها را درک نکرده و سر بخود هر چیز میګویند و مینوسیند.
با احترام شریف از ولایت پروان
>>> پشتونها، قوم قربانی افغانستان نیستند بلک نوکر هداف اشغال گران در منطقه هستند. انگلیس شاه شجاع ابدالی آورد، روس ترکی آورد ، پاکستان ملا عمر آورد ،امریکار کرزی و اشرف غنی خلیلزاد آورد.
>>> یک میلیون سپاس از نویسنده محترم !!!
خداوند پاک و تعالی شما را بهیشت فردوس نصیب فرماید!
اگر کسی به وعتصموا بحبل الله جمعآ ولا تفرقوا آیمان داشته باشد تفرقه نخواهند انداخت!!!
من باوجودیکه پشتون نیستم ولی این را میدانستم !!! تشکر . وسلام
سید کمال الدین صبور از هرات
>>> احمد قیوم فکر خیلی کهنه و فرسوده است جانم
از مزار و چنین اشخاصی ....وای بر تو
خیلی از کاروان پس مانده ای باید برخیزی و حرکتت راآغاز کنی
ما در شرایط بسیار مهمی هستیم و چنین افکار باعث تخریب افکار عامه گردیده عاقبت خوبی ندارد.
ما مردم افغانستان به کسی رای خواهیم داد که افکار ملی گرا داشته باشد نه قوم گرا
موفق باشید
سیدمحمدحسن بلخابی:بلخ
>>> پشتون ها کدام نوع ظلم وستم ماند که به دیگر ملیت ها کرده نباشد این ها همه نتجه ظلم شان است که حال میبیند.
متاز برسرمظلوم ساکن ای ظالم
که دست فتنه ایام بر سرت تازد
راستگو
>>> پاکستان در داخل خاکش و بیرون خاکش پشتون ها را میکشد بخاطریکه دعوا پشتونستان را نکند !!!
یک زمینه خوبی برای تجزیه کشور هم است !!
داوود اغلو بیک
>>> ما هر روز بد را که میبنیم از پشتون ها سرحد است من بعد از مطالعات زیاد دراین باره اکنون به این نتجه رسیده ام که ان طرف سرحد مربوط پاکستان میباشد زیرا یک کشور از نگاه سیاسی چها ر ویژه گی دارد که نفوس حا کمیت دولت و سرحد میباشد تمام کشور ها پاکستان را به رسمیت میشناسد و پاکستان را به همین مرز به رسمیت میشناسد بنآ این حرف های دولت افغانستان کاملآ دور از منطق است که انطرف سرحد از ماست ولی ما هر درد و رنج که متقبل میشویم از انسوی سر حد است پنجاب ها خودشان بطرف حکومت کردن میرود ولی مدافع اسلام در افغانستان و پاکستان پشتون های بیسواد را ساخته اند که تمام دین را در چوکات قبیله جابجا ساخته است و از دین از نماز و ازتمام مزایای زندگی مدرن و غیره امورات فقط به قسم قبیلوی با ید بر خورد شود....پس چه وقت...
کوهمردی از ولسوالی کوهمرد
>>> مشکل بعضی از برادران پشتون این است که میگویند چون طالب پشتون است پس ما باید از او حمایت کنیم خطاب به همه برادران:اگر کسی از طالبان جاهل که حقیقتا عقب مانده هایی غار نشین و بی سواد و بی قرهنگ و حتی نا آشنا به امور سطحی دین هستند حمایت نمیکند پس اینها چطور مجهز به سلاح و تسلیحات میشوند ها ؟؟؟تو را به خدا قسم بگو چطور؟؟؟
قومندان هزاره
>>> پشتون ها در طول سال ها وطن را فروختند و وطن فروشان میباشند فقد قربانی این قوم یک چیز است در اندازه پول بعضی وقت زیاد و بعضی وفت کم (قربانی پول)
شفق
>>> بدترین پدیده ای که امروزه دامنگیر قوم شریف پشتون شده است مساله افراطی گری است. افراطی گری از نوع دین یا قبیله هر نوع امید به تغییر و پیشرفت را می کشد. امیدوارم آگاهان این جامعه در این زمینه مسئولیت هایشان را به درستی ایفا کنند.
عبدالله غفاری
>>> به نظر من هچ رای بخاطر اصلاح شدن مردم وجود ندارد. چون همه دروغ میکویند و همیشه از نام اسلام استفاده غلط کردند.
بدخشانی
>>> پشتونها دیگر اقوام را قربانی اعمال شوم باداران شان نموده اند.
پشتونها برای از دست ندادن قدرت قبیلوی از هیچ نوع خود باختگی ...دریغ نمینمایند/ اینها بخاطر رسیدن بقدرت از هیچ نیرنگ دریغ نمینمایند.علت چه است که پشتونها از /ازدست دادن قدرت هراس دارند؟؟؟ قدرت امروز شاهی نیست که یک شاهی غدار حکمران باشد-قدرت انتخابیست/هرکس ولو هندو هم میتواند رییس جمهور شود-همانطوریکه یک یهود وعیسوی که زن وخانواده اش و خودش درکلیساها وکنیسه های یهودی چهل سال عبادت نموده-امروز کاندید میشود/پس آیا هندوی افغانستانی حق کاندید شدن را ندارد؟؟؟برادر وخواهر اینها هراس شان ازین است که فکر مینمایند با ازدست دادن قدرت - نفوذ اقلیت بودن شان افشا میشود/ اینها فکر میکنند که همانطوریکه لاف از افغان بودن و سرزمین افغانستان یا خراسان سابق مال شخصی شان است- بعد از از دست دادن قدرت همه دار و نداری را که در دوصد سال مهاجرت خود درین سرزمین بدست آورده اند از دست میدهند و فرهنگ خراسان قدیم و مردمی بومی افشا میشود که اینها خود را بیگانه احساس مینمایند. برادر/همین امروز بع تعداد سی نفر از داشنجویان واستادان پشتون قندهاری در راه غزنی قندهار از طرف گروهی که گفته میشود-نه پشتو حرف میزنند ونه هم فارسی از اتوبوس پیاده شده و اختطاف شده اند/ که بزودی دوباره رها خواهند شد/ آیا چرا پشتونها درخانه های شان این اجنبیها را شب وروز در پهلوی زن وفرزند شان جا و امکانات فراهم مینمایند ؟؟همه بخاطر قدرت است -همه بخاطر برهم زنی است/ ...
>>> خداوند مگر اصلاح ایشان کند۰
>>> راست گفتید پشتون این سرزمین را نابود و به عصر حجر برده است و پلان انگریز را تطبیق کرده است. چوچه های انگریز اند
>>> جناب نظر دهنده اول،
افغانیت و اسلامیت به گونه ابزاری از جانب افراطی های پشتونی به کار میرود ورنه احدی و واکمن و یون و طاقت و امثالهم چندان علاقه به رفاه ملت افغانستان و شعائر اسلامی ندارند.
فرض کنیم لر و بر با هم شدند و یک اوغانستان بزرگ را تشکیل دادند ، چه تغیر میکند؟؟؟؟
>>> ما نه پشتونها را مي خواهيم و نه پشتونستان را، فقط دست از سر ما بر دارند تا ما هم زندگي آرامي داشته باشيم.
يك شهروند غير پشتون افغانستان
>>> پشتنونها در پاکستان جنگ داخلی راه انداختند و بینظیر بوتو را کشتند حال چشم به افغانستان دوخته اند ....بر بیوطنان که وطن ندارند و از هندوستان فراری شده اند به دستور انگلیس.
>>> ﻭﺍﮊﻩ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺎﻩ ﺷﺠﺎﻉ (ﺷﺎﻩ ﺑﯽ ﮐﻔﺎﯾﺖ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻧﺸﺎﻧﺪﻩ ﺍﻧﮕﻠﯿﺲ) ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻧﯿﻤﻪ ﻗﺮﻥ 19 ﺗﻮﺳﻂ ﺍنگلیس ها ﺩﺭ ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻌﺎﻫﺪﻩﻫﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﺪ. ﺍﻓﻐﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺮﺏ ﻭﺍﮊﻩ ﺍﻭﻏﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﭘﺸﺘﻮﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﻫﺮ ﺗﺒﻌﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﻗﻮﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻌﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ «ﺍﻓﻐﺎﻥ» ﺍﻃﻼﻕ ﻣﯽﮐﻨﺪ.
ﻧﺎﻡ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺗﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﯿﻤﻪ ﻗﺮﻥ 19 ﻫﯿﭻ ﺭﺳﻤﯿﺖ ﻭ ﺟﺎﯾﮕﺎﻫﯽ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﻢ ﺗﻮﺳﻂ ﺍﻧﮕﻠﯿﺲ ﺑﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﺭﺍﻧﯽ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺩﺭ ﻫﯿﭻ ﻧﻘﺸﻪ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﻢ ﺍﺛﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎﯼ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺩﻭﻟﺖ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﺩﺭﺍﻧﯽ ﺑﺎ ﺍﺳﺎﻣﯽ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﺑﻠﺴﺘﺎﻥ ﯾﺎﺩ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﻢ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﺍﻧﮕﻠﯿﺲ ﺑﻪ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﭘﺪﯾﺪﺍﺭ ﮔﺸﺖ, ﺟﺎﺳﻮﺱ ﺍﻧﮕﻠﯿﺲ ﺍﻟﻔﻨﺴﺘﻦ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﺶ ﻣﯿﻨﻮﯾﺴﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﺳﻤﯿﺖ ﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺳﺎﻧﯽ ﻭ ﻣﻤﮑﻠﺖ ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ می خوانند.
خودت را از تاریخی بساز که هیچ سیاستی تو را به استسمار نگیرد (تاریخ همیشه زنده است و تکرار می شود)
>>> افغان یا اوغان« پتان، پشتون یا پختون، هرسه این نامها به یک قوم ناقل مهاجر در اوغانستان اطلاق میگردد.
ازنظر تباری،افغانها یا پشتونها تعدادی ازقبایل هندی الاصل ملتانی بوده که سرزمینهای آبایی شان اطراف کوه سلیمان، خیبر پشتخوا و وپشین وژوب می باشد و این مناطق درتاریخ بنام افغانلند یاد شده است و دریاد داشتهای تاریخی بعضی ازنویسنده گان انگلیسی منجمله ( الفنستون) مولف کتاب افغانان نمایندهء انگلیس در دربار شاه شجاع نامهای تمام مناطق افغان نشین با تفصیل آن ذکر گردیده است"«اوغانستان=افغانستان» مکران و یا یکی از ولایات مکران بوده است.
ظهور قبیله بنام افغان « پشتون » به علت خشکسالی طولانی از اطراف کوه های سلیمان در ( سال 1018 هجری , قمری ) , به دستور شاه عباس صفویی به سیستان در اطراف تالاب هامون هرمند سرزمین آبرفتی مسکن گزین شده اند و از اولاد شان در مقابل بقایای شاه طهماسب « شیعه دوازده امامی » نوکر به خدمت پاس بانی میگرفت. کوه های سلیمان در شمال غرب پاکستان کنونی در مرگز شهر مستنگ در تاریخ یمنی محاربات سلطان محمد از سر زمین آبایی افغانان محل سکونت آنان در وادی رور سند و اطراف کوه های سلیمان از قبایل هندی الا صل ملتانی بنام ولایت افغانستان برده است و از توابع ایالت سند و از اجزاء پاکستان کنونی می باشد. در یا داشتهای تاریخی بعضی از نویسنده گان انگلیسی منجمله ( جنرال ادوارد فلینستون ) مولف کتاب افغانان نماینده انگلیس در در باره شاه شجاع نامهای تمام مناطق افغان نیشن با تفصیل آن در اطراف کوه سلیمان , خیبر پشتخوا و وپیش وژوب سرزمین آبایی افغانان می باشد و ذکر گرده است.
سید محمد یعقوب هروی در تاریخ نامه ی هرات، نیز این واقعیت را می نویسد زیستگاه اوغان« افغان » یکی از ولایات مکران بوده است. شهر مستنگ شامل دهات بسیاری بوده است چنانکه در حاشیهء کتاب تاریخنامه ی هرات هم ذکر شده است که: شهر مستنگ یا مستنج را استخری و مقدسی هر دو در آثار خود اسم برده اند.
وقتی تاریخ خراسان قدیم (افغانستان امروزی) را بررسی نماییم طایفه ی افغان و کشوری به نام افغانستان در تاریخ و جغرافیای کشور ما موجود نیست و مردم ما که امروز برخلاف صریح اسناد تاریخی افغان نامیده می شود هیچ گونه تعلقی به افغانستان دیروزی و مردم آن سرزمین که اوغان=افغانها بوده اند، ندارد.
ابوریحان بیرونی در کتاب تحقیق ماللهند نوشه است قبیل افغان در کوه های غرب هندوستان به سر می بردند وتابه حدود رودخانه سمندر میرسد.
مرحوم میرمحمد صدیق فرهنگ می گوید واژه ی پشتون و افغان در آثار نویسدگان وشا عران این قوم این قوم با مفهوم واحد به جای یکدیگر استعمال شده اند. بنا براین بطور کلی واجمالی میتوان گفت که خود پشتونها ترجیحاً خود را پشتون گفته اند، درحالیکه فارسی زبانان آنان را افغان وهندیان، پتهان نامیده اند وهرسه کلمه از سدۀ شانزدهم به بعد در کتابت راه یافته ودرمعنی واحد بکار رفته است.
دیگر کشور نیز به معنی واحد ویکسان هردو واژه ی پشتون وافغان تأکید میکند: «هنگامیکه زبان پشتو به مرحلۀ خط وکتابت رسیده است کلمات افغان وپشتون درآثار نویسندگان وشاعران این قوم با مفهوم واحد به جای یکدیگر استعمال شده اند. بنا براین بطور کلی واجمالی میتوان گفت که خود پشتونها ترجیحاً خود را پشتون گفته اند، درحالیکه فارسی زبانان آنان را افغان وهندیان، پتهان نامیده اند وهرسه کلمه از سدۀ شانزدهم به بعد در کتابت راه یافته ودرمعنی واحد بکار رفته است.»
هموطنان آگاه قلم بدست افغان تنها نام یک قوم از اقوام افغانستان امروز اینها بنام ها ی درانی و غلجائی ( غلزائی) است و افغانها نام ها تاریخ و فرهنگ و استوره یکسان در سرزمین امروز م بنا م افغانستان ندارند بلکه بر ضد ان هستند و تلاش دارند هویت تک قومی خود را بردیگر اقوام تحمیل میکنند. آنها بتنهایی در افغانستان حکومت تک قومی دارند و دیگر اقوام را در معادله قدرت راه نمیدهند.
داشتن دوکتورای غنی فقط تفرقه بهتر و سیستماتیک تر بین تمام اقوام شریف سرزمین مان و جایگزین کردن فاشیست های قبیله و کوچی های متعصب بجای آزادیخواهان نو اندیش را به ارمغان آورد .
>>> کلمه «پشتون » با معنى "پشت اسپ" «پټان » با معنى زبان هندى "مردم اعتمادى" يا و "مردم که سرشان حساب مى شود" و «روهيله» با معنى "ساکنان قله هاى کوه" واقعا نامها و لقب هاى زيبا و مقبول براى اقوام٬ قبايل و خيل هاى پشتون اند و غير محدود نامهاى صادق مردم پشتون = پټان= روهيله مى باشند. اين نامهاى نيکو چگونگى و برازندگى آرين وآريايى بودن يا "هندوايرانى" (اصطلاح علمي زبان شناسى ) بودن زبانى فرهنگى شان رابرجسته تصويرمى کنند.و مردم و انسان شناسى اند.
پيش از بقدرت آمدن هيتلر واژگان "هندو جرمنى" و "هندوآريايى" در جهان دانش و ادبيات معمول بود. پس از بقدرت رسيدن يهودان امريکايى و اروپايى و اشغال فلسطين صهیونیسم بين المللى (جنبش سیاسی و ملیگرای یهودی ست که هدف جنبش صهیونیسم، تشکیل دولتکشور مذهبى برای یهودیان بود و خود را "اسرائیل" ارتباط میدهند.البته که بنى اسرائيل وجود داشته بود. که قوم یهود تا سرنگون شان توسط نوبکو ونصر دوم بابل و آزادى شان توسط کوروش بزرگ و سرنگونى دوباره بابل ازسوى اسکندر بزرگ وبلاخره در سال 200 میلادیامپراتوری روم آنها را پراکنده کردند. اقوام و قبيله هاى يهودى در کل دنيا مهاجر شدند و تابيت حکومتها را گرفتند
صهیونیسم جهان (مقر اصلى امريکا ) با پاداش پول هنگفت یهودیان را ترغیب به مهاجرت دوباره به سرزمین یهودیان و يا بازگذشت پس از مهاجرت دوهزار وششصت سال پيش خود مى کردند . یعنی یهودیان از فاشيزم هيتلر براى اهداف شوم خود استفاده کردند.وازجهت پول گزاف بسيارىاز يهودان ايران زمين بخارا وسمرقند تا اصفهان و هرات و کابل وغيره در سالهاى پنجاه وشصت وهفتاد خورشيدى قرن بيست خاک و آب و خوراک خود ترک و به کشوردولت مذهبى و اشغال گر فلسطين يا ( فليستا باستان) Philistia آلمانى: Philister ) قابل ذکر است که اقوام يهودى عبرى و افريقا شمالى وعربهااز يک خانواده سامى يا سيميتيک مذهبى و زبانى اند. ولى چون اين يهودها هوشيارى سياسى و علمى دارند با سياست عقلى توانسته سياست و پاليسى جهانى و پول مالى وبانکى دنيا در دست شان است و اقتصاد گيتى با سرمايه بى انتهاى يهودان در همه بخشهاى بازرگانى و به گفته سيد جواد اهل پيامر (عربزاد)که سفير اسبق مقيم امريکا بود. يهودان فرارى از کابل و هرات که در اسرائيل دعوت شده بودند با تعبيض نژادى يهوديان اروپايى غربى وحتى با تعبيض نژادى شروندان شوروى واقمار اش مواجع بودند. سيد جواد منحيث سفير افغانستان با يهودان هميش تماس داشته که همين يهودان سه و ياچار تابيتى تجارت سنگهاى قيمتى و نادر را به عهده دارند.
نام نواده شاوول يهودى "افغان" و و يا "افغانه" و يا "افغانا" بوده باشد در منابع علمى هر سه اش آمده و در سال 1901 کتاب تاريخ افغان نوشته سيد جمال الدين اهل پيامبر يعنى عرب زاده با تخلص الفغانى در مصر با عکس عبدالرحمان خان جلاد چاپ شد. وى "افغان" را "فرياد" و "ناله" ترجمه کرد.
ترجمه از عربى به فارسى آنرا محمد امين خوگيانى پسر ارشد اسرائيل خان خوگيانى در کابل 1940 بچاب رساند.اين تاريخ نگار با لقب و يا نامهاى گوناگون - مانند الکابلى و اسد آبادى و اسعد آبادى - از نامها و لوژ کوکب شرقى فراماسوني ( فراماسيون خانه را در کابل فراموش خانه مى ناميدند). در هر صورت سيد جمال الدين با رييس بانک شاهنشاهى ايران دارلضرب محمد امين پولدارترين سرمايه دار آشنايى نزديک داشت.در گشايش بانک شاهنشاهى ايران در سال 1888 سيد جمال الدين افغانى در کنار دارالضرب بانک شاهنشاهى ايران نشته است.
من نام پشتون را صادق و قبول دارم. افغان کلمه منحوس و نجس است.آيا سامى بودن لغت افغان علت پافشارى حاکمان پشتون است.
تف و آب دهان اوغان و فغان را دولت يهودى و صيهونيستى اسرائيل آزمايش کرد. آيا طالبان از اقوام يهودى اند
>>> ای اوغان!
اگر تو کدام اثر و یا کدام نشانی تمدنی ات را آوردی و یا ثابت ساختی که قدامت آن بیش از 350 سال باشد؛ مطمئن باش که من پس از این هرچه را تو بگویی، هرچه را تو بخواهی و هرچه را که تو نیک بشماری من آنرا بی درنگ و بدون تردید خواهم پذیرفت و با تو دیگر سر ستیزی نخواهم داشت!
اگر نمیتوانی مطمئن هم هستم که نخواهی توانست.
قبل ازینکه بحث بجایی بکشد که آنگاه دست نوشته ها، سنگ نوشته ها، آثار علمی، فرهنگی و تاریخی تعیین کننده صاحب وطن اصلی باشد، و ثابت کند که اوغان کیست!؟ چه زمانی کشف شده است!؟ چه مکانی در چه زمانی افغانستان نام داشته است!؟ و آنگاه که ثابت شود قبل از اوغان چه کسانی بر خراسان حاکمیت داشته است!؟ و همینگونه ده ها نشانی و ثبوت دیگر؛ این تو خواهی بود که بایستی کشور من (خراسان) را به خودم بگذاری و خودت به عنوان یک مهاجری که در قرون نهم تا دهم به سرزمین من (خراسان) پناه آورده بودی یا آرام و بدون مزاحمت با من و هم میهنان گرامی ام، زنده گی کنی، و یا از همانجایی که آمده ای برگردی! به حق و موجودیت دیگران احترام قایل باش تا دیگران نیز کم از کم هم که شده تو را به عنوان مهاجر نه بلکه به عنوان هم میهن و برادر بشناسند.
پس حد و اندازه ات را بشناس!
ادریس خراسانی
>>> پشتون ها حدود 15 درصد جمعیت پاکستان را تشکیل می دهند، یعنی یک اقلیت مطلق هستند. اما همین اقلیت، نقش بسیار رنگینی در اقتصاد، سیاست، نیروهای امنیتی و حیات ملی پاکستان دارند. تا کنون حد اقل سه تن از رییس جمهوران پاکستان پشتون بوده اند و نخست وزیر فعلی پاکستان، یک پشتون است.
حقوق و آزادی هایی را که پشتون های پاکستان در چهارچوب فدرال و ملی این کشور دارند، لااقل تا کنون، اکثریت گروه های قومی غیر پشتون افغانستان، خوابش را هم نمی توانند ببینند.
به نظر شما، چه وقت یک غیر پشتون امکان آن را خواهد یافت که رییس جمهور افغانستان شود؟
این در حالی است که غیر پشتون های افغانستان، حد اقل 60 درصد کل نفوس کشور را تشکیل می دهند. خوشا به حال پشتون های پاکستان که تنها امکانات پشاور شان، بسیار بسیار بیشتر از کل امکاناتی است که مثلا، کل هزاره جات در اختیار دارد
>>> هر چند بیشترین امیران و شاهان و سرداران دیکتاتور و مستبد پشتون در 270 سال پسین، بیشترین جفا و خیانت و ظلم و سرکوب و تحریف و تزویر را در حق غیر پشتون ها اعمال و روا داشته اند از جمله جابجایی ناقلين پشتون و اعمال سیاست های قومی سازی در جغرافیا و جمیعت یعنی هم در سرزمین و هم میان جامعه ها و بافت اجتماعی تاجیک و ازبیک و هزاره و ... رسوخ داده شدند و نام و نشان و هویت های بومی و تاریخی تاجیک ها را تحریف و تبدیل به پشتو و افغانیزه سازی کردند و بطور نمونه: سبزوار نام منطقه ای بزرگی در هرات را بزبان پشتو بنام شین دند تغیر دادند و ناقلين پشتون را جابجا ساختند و همینطور در شمال کشور ولایتی نو بنام کهندژ را که نام منطقهای بومی تاجیکان و جز ولایت بزرگ تخارستان بود را به کندز که با کنر و کندهار زبان پشتو همخوانی دارد تغییر دادند و از مناطق مختلفی پشتون ها را حتی از کندهار و هلمند و پکتیا و زاخیل و لوگر و وردک و ننگرهار و و همینطور از کویته و باجور و پشاور پاکستان هم آوردند و در ولایات شمال به ویژه قندز انتقال و زيرنام کوچی جابجا کردند و حتی حلقه پشتون محور را گرداگرد درون مرزهای افغانستان ایجاد و عملی کردند که درست در دور پادشاهی امیر عبدالرحمن خان بکمک انگلیسی ها و روسها طرح اش ریخته شد و دوره های پادشاهی و دیکتاتوری اماناله خان و نادرغدار و ظاهرشاه و داوود و تره کی و نجیب و حتی حامد کرزی و همین اکنون زیر نام مخالفین مسلح گروه طالب و داعش و ....
همینطور در پایتخت کابل نیز سیاست فاشیستی پشتون محور را اعمال کردند و نام های بومی و اصیل فارسی مناطق مردم تاجیک کابل را بنام های پشتو و شخصیت پشتون تغییر و مسمی نمودند؛ بطور نمونه : نام های ده نو و و ده بوری ناحیه سوم شهركابل به نام میرویس مینه و جمال مینه و اسپین کلی و ... تغیر دادند. این ها چند نمونه کوچک از صدها و حتی هزارها خیانت و جفا و استبداد و اعمال سیاست فاشیستی قبیله محور هستند که هیچ انسان و شهروند آزاده و آگاه و با وجدان از آن انکار نمیتواند و آن همه را محکوم میکنند و ظلم میدانند.
به هر روی یاد کردن اینهمه ستمگری ها و سیاست های فاشیستی سردمداران مستبد گزشته که با تکیه بر قبیله گرایی و پشتون محوری صورت گرفته است و بوده است به این دلیل ذکرشان نیاز و مهم است که عبدالحی حبیبی نیز با تکیه بر افکار و احساسات پشتونخواهی خوداش کتاب دروغین پته خزانه را ساخته و پرداخته و حتی کتاب افغانستان در مسیر تاریخ را نیز با چنین رویکردی نوشته است و واقعیت ها و حقایق زبانی و فرهنگی و اجتماعی و سیاسی و تاریخی و هنری و غیره را فقط بر محور قومی و پشتونخواهی خوداش ساخته و پرداخته است و برخلاف واقعیت و نادیده گرفتن زبان و فرهنگ و هویت و تاریخ و اجتماع تاجیک ها و اوزبیک ها و دیگر اقوام بوده است.
اما اکنون که زمینه های دانش و پژوهش و آزادی های شهروندی و امکانات و ابزارها در دسترس اهل دانش و جویش و پویش و حقیقت یابی میسر و آماده است همه مردم میخواهند واقعیت ها را درست بدانند و دروغ ها و خیانت و جفا و ستمگری های فاشیستان را آشکار سازند و نسل ها نو آگاهانه و هوشیارانه مواظب هویت و اصلیت و تاریخ و فرهنگ و هویت اجتماعی پرافتخار شان باشند.
>>> ما دیگر فریب حیله ها، نیرنک ها و دغلی های غداران فاشیزم را نمی خورییم!
فاشیست های افغان مثل کبک سر شانرا زیر برف کرده و کون شان را سربالا گرفته اند و فکر می کنند کسی آنها و و توطه ها و دسایس شانرا را نمی بیند و حیله ها و نیرنگ های شانرا درک کرده نمیتواند ؛ آنها از زور خری فکر می کنند همه مردم خر اند!
فاشیزم اوغانی؛ پس از پان ترکیست ها قوی ترین، منسجم ترین و منظم ترین ارگان فاشیستی در منطقه می باشند. اولین نطفه های فاشیزم اوغانی در خراسان ما؛ با حرکت های جاه طلبان میرویس خان هوتک و فرزندان دیوانه اش و احمد خان ابدالی ریخته شد و با فراز و فرود های زیاد به ظاهرخان رسید.
ظاهرخان همزمان با اوج گیری رقابت ها و تنش های اوج گیرنده بین روسها و آمریکا به چوکی بی صاحب شاهی تکیه زد، او بیش از پادشاهی و قدرتمداری به عیاشی علاقمند بود؛ از طرف دیگر آمریکایی ها از همان اوایل پذیرش شکست شان در ویتنام در فکر انتقام از روسها وچینایی ها بودند ؛ آنها ایران و افغانستان را برای به دام انداختن روسها انتخاب کرده بودند ولی شاه ایران با آنها موافقه نکرد؛ اما همین که با بابای افغان وارد مذاکره شدند، او با اخلاص تمام کشورمان را در اخیتیار شان قرار داد و خودش به خوشگلان ایتالیا پناه برد ....
خلاصه که آنها از آن زمان برای باز پس گیری قدرت و تسلط کامل و افغان سازی ملت و مملکت طرح و برنامه دارند که ما اثار آنرا در کتاب دومی سقوی میتوانیم ببینید؛ در این پلان آمریکایی ها با فاشیست های اوغان همداستان است که شما انعکاس آنرا در سخنرانی یونوس قانونی که گفت: کسی بما نفر اولی را نمی دهد؛ مشاهده می کنید؛ قانونی واقعا از این مساله آگاه است؛ ولی اینکه آنرا پذیرفته از دیگاه اپورتونستی اش ناشی شده است... به هرصورت امریکایی ها در مقابل فاشیست های اوغان تعهد دارند که قدرت را برای آنها بسپارند که سپرده اند و پایه های قدرت شانرا مستحکم سازند و قدرت مطلقه شانرا تثبیت کنند؛ پس از شکست روسها تمام جریانات سیاسی کشور ما در جهت استقرار حاکمیت فاشیست های اوغان بوده است.
الحبیب
>>> يك ضرب المثل جديدديگه هم هست كي مگه : اگه خوابت ببرد مجبور خواهي بود مثل فلسطينيان با سنگ خانه ات را پس بگيري! افغان بودن براي من هزاره كدام افتخاري نداره كه بخواهم برايش دل بسوزانم. به واقع اوغانا كلمه افغان را وحشيگري و زامبي بودن معنا كردند و اين را تنها خارج از افغانستان مشود احساس كرد. تا به كسي بگويي كه ما افغانيم فورا به ذهنشان خون و وحشي گري مجسم مشود يا فكر مكند كه يك خري است كه فقط كار مكند و بدرد خر كاري مخورد كه در ادامه براي توضيحاتش مگيم كه ما از مردم شيعه افغانستانيم آن وقت هست كه طرف احساس مكنه كه با يك انسان طرف هست و رابطه دوستانه برقرار مكند!
>>> دروغ اول:
مؤسس افغانستان احمد شاه ابدالی است.
حقیقت تاریخ
هیچ سند و مدرک ملی، بینالمللی، تاریخی، ادبی و حماسی وجود ندارد که ابدالیان (احمد شاه ابدالی و تیمورشاه) خود را پادشاه کشور افغانستان خوانده باشند و هر دو خود را وارث امپراطوری فارس ( Persian empire ) و فرمانروای خراسان می دانستند.
مؤسس افغانستان نه احمدشاه ابدالی بلکه امیر عبدالرحمن خان می باشد.
دروغ دوم:
افغانستان،دارای پنجهزار سال تاریخ است.
حقیقت تاریخ
تمام طول و عرض تاریخ هویت سیاسی افغانستان به زحمت به یک صد و سی سال می رسد (۱۸۸۰ امیر عبدالرحمن خان).
قبل از آن نه کشوری به نام افغانستان وجود داشته است و نه زیر این عنوان، هویت سیاسی تاریخی وجود دارد و آنچه به نام Afghan land یاد شده است همان ماورای کوه سلیمان (مسکن افاغنه) می باشد که در جغرافیای رسمی زمان امیر امان الله خان چاپ و نشر گردیده است و جز اسناد معتبر آرشیو ملی است.
اما تاریخ اساطیری (شاهنامه فردوسی)، تاریخ ادیان (زردشت، میترا، مانوی، بودایی) و تاریخ مکتوب و مستند سرزمین خراسان به بیش از هفت هزار سال می رسد.
دروغ سوم:
چون افغانها / پشتونها اکثریت مردم افغانستان را تشکیل می دهند، لهذا حق دارند نام این سر زمین را افغانستان بگذارند.
واقعیت تاریخی
الف:
از زمان تأسیس کشور افغانستان تا امروز هیچ سرشماری مطابق استاندارد های بین المللی انجام نگرفته و تمام سرشماری ها با تقلب، تخمین، تخطی و دروغ همراه بوده است و مطابق جغرافیای رسمی عصر امیر حبیب الله خان و امیر امان الله خان، افغان ها / پشتون ها به ندرت به سی درصد جمعیت کشور می رسند.
ب:
از آنجا که هر پشتو زبانی لزوماً پشتون / افغان نیست، اکثر شهروندانی که امروز در مشرقی بزرگ و قندهار پهناور به زبان پشتو سخن می گویند؛ دارای هویت فارسی، کردی، ترکی، قریشی، عرب، قزلباش، پشه ای، نورستانی، مشهدی، طاهری، تیموری و تاجیک اند و اگر اینها را از افغان ها تفریق کنیم، افغان خالص بیش از بیست و پنج درصد باقی نمی ماند، لهذا اینکه پشتونها اکثریت جمعیت کشور را تشکیل می دهند یک دروغ توهم زا است.
دروغ چهارم:
واژه افغان متعلق به تمام اقوام کشور می باشد و تنها به افغان ها / پشتونها تعلق ندارد.
حقیقت تاریخی
این واژهٔ افغان کلمه فارسی است که از قدیم الایام به ساکنان کوه سلیمان و بعداً مهاجرین کوه سلیمان به اقصی نقاط پنهاور خراسان اطلاق گردیده و به عنوان نام و صفت پشتونها/ افغانها به کار رفته است.
اینکه ما بخواهیم این واژه را به تمام ساکنان کشور بسط و توسعه بدهیم یک اقدام استبدادی و فاشیستی می باشد.
هیچ سند و مدرک معتبر در متون تاریخی و ادبی وجود ندارد که نشان دهندهٔ کاربرد واژه افغان به سایر هویت های ساکن در سرزمین خراسان بوده باشد.
عبدالحی خراسانی
>>> پشتونها هر چیز را برای خودشان و به ضرر اقوام دیگر میخواهند در پاکستان نظام فدرالی خوب است!؟ ولایت هایی پشتونستان و بلوچستان در پاکستان فدرال هستند و خود مختاری دارند اما در افغانستان(خراسان) با این که پشتونها اکسریت نیست تمام چوکی های قدرت را به زور تقلب هم که بشود محصور در قبیله خود ساخته است ما میگوییم خراسان در شمال یک فدرال باشد و در جنوب پشتونستان یک فدرال باشد. باز میتوان پیشنهاد نمود پشتونستان غربی(پشتون های درانی) به مرکزیت قندهار و پشتونستان شرقی(پشتون های غلجایی) به مرکزیت جلال آباد باشد و خراسان به سه ناحیه خراسان غربی(ولایات هرات و فراه و بادغیس و غور و نیمروز که مشمول ولایت بزرگ هرات باستان بود) به مرکزیت هرات خراسان شمالی(بلخ و سمنگان و جوزجان و فاریاب) به مرکزیت بلخ و خراسان شرقی(بدخشان و تخار و کندوز و کاپیسا و لغمان و بغلان و پروان)
و خراسان جنوبی(هزاره جات) به مرکزیت بامیان باشد.
و اما کابل بزرگ همچنان منحیث پایتخت بزرگ کشور و تمام ناحیه های ۶ گانه فدرال باشد.
امیر از هرات باستان
>>> من متعصب هستم»
•اگر عدالت خواستن و حقيقت گفتن
•اگر گفتن اينكه سرود ملي به دو زبان فارسي و پشتو باشد
•اگر گفتن اينكه بيرق افغانستان قومي و لباس كوچي نباشد
•اگر گفتن اينكه هويت ما را با تحميل نام قومي افغان=پشتون از بين نبريد
•اگر گفتن اينكه بانكنوت افغانستان به يك زبان نباشد و نام يك قوم (افغاني) بالاي بانك نوت گذاشته نشود
•اگر گفتن اينكه اولاد هزاره ي دايكندي و پشتون خوستي حقوق مساوي داشته باشد
•اگر گفتن اينكه طالب قاتل ما را برادر نخوانيد
•اگر گفتن اينكه زبان ما (فارسي) را از بين نبريد
•اگر گفتن اينكه به اقوام تاجيك و اوزبيك و هزاره حق مساوي بدهيد و به ما احترام بگذاريد
•اگر گفتن اينكه ما را به نام طالب و داعش نكشيد
•اگر گفتن اينكه نجيب كمونست دو ميليون مردم ما را به نام لنين و استالين به قتل رساند
•اگر گفتن اينكه امان الله خان دشمن دين و ناموس و فرهنگ مردم ما بود
•اگر گفتن اينكه عبدالرحمن خان هفتاد در صد نفوس مليت شريف هزاره را به قتل رساند
•اگر گفتن اينكه عبدالرحمن خان زنان و مردان مليت شريف هزاره را به برده گي و كنيزي كشاند
•اگر گفتن اينكه نادر غدار مردم تاجيك و اوزبيك شمالي را به توپ بست
•اگر گفتن اينكه مومند و طرزي تاريخ و زبان ما را ميخواست نابود كند و امان الله خان و نادر غدار همراه شان بود
•اگر گفتن اينكه طالبان پشتون تاكستان شمالي را آتش زدند
•اگر گفتن اينكه فاشيست هاي پشتون براي نابودي ما برنامه دارند و طالب و داعش را به مناطق ما براي قتل ما ميفرستند
•اگر گفتن اينكه پشتونها به نام كوچي به مناطق ما ميآسنذ و ما را به قتل ميرسانند
•اگر گفتن اينكه پشتونها كوچي هاي خود را بخاطر كشتن ما مسلح ميسازند
•اگر گفتن اينكه مسعود بزرگ قهرمان ملي است
•اگر گفتن اينكه شهيد استاد ربانی شهيد صلح است
۰اگرگفتین گه داکتر پدرام یگانه رهبر پر افتخار همه مردم افغانستان است،
•اگر گفتن اينكه ما عدالت و برابري ميخواهيم
•اگر گفتن اينكه ما براي اولاد هزاره و تاجيك و اوزبيك و پشتون فرصت هاي برابر تحصيلي و كاري ميخواهيم
•اگر گفتن اينكه بوديجه دايكندي و ننگرهار مساوي باشد
•اگرگفتن اينكه كشور و ولايات هزاره نشين و تاجيك نشين و اوزبيك نشين به شكل برابر آباد شود
•اگر گفتن اينكه ما آزادي و برابري براي همه ميخواهيم
•اگر گفتن حقيقت ما را متعصب ميسازد پس ما "متعصب" هستيم، اگر دفاع از حق ما را متعصب ميسازد بگذاريد متعصب باشيم.
>>> این سخن برای همگان روشن است که پشتونها در زمان ابدالیان تا به امروز از پاکستان بهسوی کشور خزیده و به تدریج خاک ما را اشغال کرده و حالا مدعی مالکیت همه کشور هستند. اسم کشور را به نام خود کردند دیگران لب به سنخن نکشودند. پول افغانستان را به نان خود کردند باز هم قناعت ندارند. اسامی فارسی مناطق را به زبان پشتو تبدیل کردند باز هم به این اکتفا نمی کنند. نامها موسسات و مراگز نظامی و فرهنگی را به زبان پشتو بر مردم ما تحمیل کردند و می کنند باز هم می گویند ما به حق ما نرسیده ایم.
>>> حاكميت سياسى در افغانستان، از 1747 به استثناى دو دوره بحرانى (امير استاد حبيب الله كلكانى و پروفيسور برهان الدين ربانى) در انحصار پشتون ها بوده كه عمدتا توسط دراني ها و غلجايي ها تمثيل گرديده. هرچند اين دو در نفس تفوق و سيطره به ساير اقوام، متحد و هماهنگ عمل نموده اند اما تاريخ شاهد درگيرى و كشمكش هاى خونين ميان قبايل درانى و غلجايى و همچنان رقابت درون قبيلوى شان نيز بوده كه از شكل ابتدايى آن در آغاز قرن 17، ميان خوانين هر دو قبيله، برای تصرف اراضى بيشتر تا نوع پيشرفته آن در شرايط كنونى ميان نخبگان سياسى هر دو، روى زعامت مملكت و از خصومت هاى خونين گذشته تا رقابت هاى مدنى كنونى، ادامه داشته و دارد كه اين رقابت خزنده و فرسايشى يكى از موانع عمده فراراه ايجاد و تحكيم يك نظام قدرتمند مركزى در افغانستان نيز بوده و كماكان به قوت خود باقي است.
پس منظر رقابت تاريخى دراني ها و غلجايي ها
كاروى، آخرين حكمران دوره استعمارى انگلیس در هند برتانوى، پشتون ها را به سه دسته جدا مي نمايد كه يك دسته آن قبايل غربى كوه های سليمان يعنى پشتون هاى ساكن شده در افغانستان است. دراني ها و غلجايي ها دو كتله بزرگ پشتون ها اند كه هر يك از قبايل فرعى ديگر تشكيل يافته اند.
حيات الله خان در صفحه 122 اثر خويش به نام “جغرافياى افغان ها” مي نگارد: “باركزايى ها، پوپلزايى ها، نورزايى ها، عليزايى ها، اسحاق زايى ها، اچكزايى ها، الكوزايى ها و سدوزايى ها از عمده ترين شاخه هاى قبيله درانى مي باشند كه عمدتاً در مناطق جنوب غربى افغانستان كنونى زيست مي نمايند”. قبيلۀ غلجايى، اقوام هوتك، توخى، ناصرى، اندر، تره كى، على خيل، سليمان خيل، بريج، جدران، جاجى، كاكر، خوستوال، خوگيانى، صافى، احمدزى، وزير، اورمر، تورى، ترين، شلمانى، لوحانى، و كوندى را در بر مي گيرد كه بيشتر در ساحات جنوب شرق این كشور مسكن گزيده اند.
>>> اوغانستان است!!!
تا این اوغانان است این کشور جور شدنی نیست
>>> تغیر نام افغانستان ، اولین گام درراه ازبین بردن تعصبات قومی وقبیلوی است. زیرا این نام، علاوه بر اینکه درزبان انگلیسی به سگ شکاری ، اطلاق شده است، از نظر تاریخی متاسفانه یکی ازسه نامهای یک قوم واحد است، یعنی ، افغان؛ پتان، پشتون یا پختون، هرسه این نامها به یک قوم خاص اطلاق میگردد. بقیهء ملیتهای این کشور هرگز نه افغان استند ونه هم با افغان کدام پیوند تاریخی وفرهنگی ویا نژادی دارند.
افغانها مطابق تیوری پدر ژورنالیزم اوغانی، محمود خان طرزی، زبان قومی خودشان را دارند، که زبان اوغانی یا پشتو می باشد.
ازنظر تباری،افغانها یا پشتونها تعدادی ازقبایل هندی الاصل ملتانی بوده که سرزمینهای آبایی شان اطراف کوه سلیمان، خیبر پشتخوا و وپشین وژوب می باشد و این مناطق درتاریخ بنام افغانلند یاد شده است و دریاد داشتهای تاریخی بعضی ازنویسنده گان انگلیسی منجمله ( الفنستون) مولف کتاب افغانان نمایندهء انگلیس در دربار شاه شجاع نامهای تمام مناطق افغان نشین با تفصیل آن ذکر گردیده است.
درقرن بیست ویک برای ازبین تعصبات قومی وقبیلوی، یگانه راه حل در افغانستان کنونی، تغیر نام قومی افغانستان است که اساس تعصب های قومی پنداشته میشود.
>>> هرسلسله ای که درهر کشوری درجهان مسلط شده اند ازخود تمدنهای بجای گذاشته اند، اما درافغانستان با دوصدوپنجاه سال حکومت هرگزتمدنی بجا نگذاشته اند بلکه آبروی تمدن رانیز برده اند، مثلا دولت داری واقتصاد این قوم درگذشته این بوده که از بز وگوسفند اقلیت های قومی مالیات میگرفت وبه قوم خاص ...زی میداد که مفت بخورد وعسکری هم نکند. ظلم وستم برضعیفان وکوچ های اجباری وتصاحب زمینهای شان ومحرومیت اقلیتها ازامورسیاسی وتحصیلی واداری و...اما امروزشان به قول معروف آنچه عیان است حاجت به بیان نیست. گندشان تمام دنیارا متعفن کرده است.
هروی
>>> اگر تمدن خراسان را از تاریخ حذف کنیم، کمتر چیزی برای افتخار باقی می ماند، پایه گذاران؛ الجبر، ریاضیات، پزشکی ،هنر ، نجوم ، فلسفه ،فقه، تفسیر،کلام ،شیمی،شعر ،عرفان و ادب همه و همه برخاسته از همین سرزمین مقدس خراسان بوده اند.
عصر تمدن خراسان را عصر طلایی نامیده اند و عصر روشنگری و مدنیت..
زمانی که ما از نهضت احیاء خراسان صحبت می کنیم به طور طبیعی از میراث مقدس و شکوهمند خود پاسداری و حراست می نماییم.
این تمدن متعلق به یک هویت قومی نیست، بلکه معمار این تمدن تمام هویت های ساکن چهار مرکز و پایتخت مهم خراسان بوده اند.
اینکه کسی مدعی شود؛ که خراسان متعلق به تاجیک هاست، سخنی سخیف و غلط ایست ، تمدن خراسان متعلق به تمام هویت ها و ساکنان این مرز و بوم از هریوا تا بخارا و ار نیشابور تا سیستان و طخارستان و فرارود بوده است.
نهضت احیای خراسان به منظور حذف پشتونها یا افغانها نیست، بلکه دعوت پشتونها از محیط کوچک ذهنی و جغرافیایی به پهنای تاریخ و سپهر بلند مدنیت و تمدن می باشد.
>>> به اوغان ها بگویید و بپرسید که اصلا شما از کجا آمده اید؟؟؟
تمام نام های مناطق اوغانی شما به فارسی است
کدام تاریخ کدام پنج هزار ساله
اینها مثل ملانصرالدین بعد از هزار سال هم پرسان کنی بازهم تاریخ شان پنج هزار ساله است که است نه کم میشه نه زیاد×!!!
>>> آرى افغان و افغان شده گان و پشتون و پشتون شده گان
>>> اوغان یا افغان هیچ فرقی باهم ندارند و هردو یعنی پشتون۰
اوغان یا افغان همان اپگان یا پتهان است و همه نامهائی هستند که غیر پشتونها به پشتونها اطلاق میکردند و میکنند در حالیکه خود پشتونها به خود پختون یا پشتون مینامند۰
ما اوغان نیستیم۰ افغان یا افغان یعنی پشتون و همه ما را خداوند پشتون هست نکرده است۰ اکثریت مردم کشور اوغان نیستند۰
ما نه هویت خود را بر دیگران تحمیل میکنیم و نه هم میگذاریم دیگران هویت خود را به هر بهانه که شده بر ما تحمیل کنند۰
نام افغان اولین بار در قانون اساسی سال ۱۳۴۳ توسط حاکم های پشتون بر ملت تحمیل شد وتا بحال با جعل و فریب در ماده چهارم قانون اساسی وجود دارد که باید اصلاح و تغییر بخورد۰
غیر پشتونهای ساده دِلی که از روی سادگی و خوبی خود را افغان مینامید، فردا روزش که رسید، باز هم پشتون افغان اصیل میباشد، و با کوچکترین اعتراض که اگر انجام دهی، توافغان نا اصل میباشی، لهذا فریب بیجا بنام وحدت ملی نخور۰
پشتونها تمامیت خواه هستند، به وحدت ملی واقعی باور ندارند، و بهترین کاری که میکنند به زور همه را یکسان نام میگذارند، و این یکسان سازی جبری، آنهم بنام قوم خودشانرا وحدت ملی تلقی میکنند۰
چرا بر دور یک نام بیطرف ویا بر دور نام انسانیت همه متحد و یکپارچه نشویم که بر دور نام یک قوم خاص همه قوم های کشور متحد شویم؟
این وحدت ملی است یا یکسان سازی به جبر و به زور، آنهم بنفع یک قوم خاص؟
مهلت ارسال نظر برای این مطلب تمام شده است