| Wem nützt die Politik dieser Akteure letztendlich – und wer muss dafür den Preis bezahlen | ||||
| تاریخ انتشار: ۱۲:۳۷ ۱۴۰۵/۸/۱۱ | کد خبر: 201203 | منبع: |
پرینت
|
|
تحولات اخیر میان افغانستان، پاکستان و ایالات متحده آمریکا، بار دیگر پرسشهای جدی درباره ماهیت روابط این سه بازیگر و اهداف واقعی سیاستهای منطقهای آنان مطرح کرده است. در ظاهر، آمریکا از طالبان انتقاد میکند، پاکستان طالبان را متهم به حمایت از گروههای تروریستی میسازد و طالبان نیز پاکستان را مسوول حملات نظامی و نقض حاکمیت افغانستان میداند. در همین حال، واشنگتن از آمادگی خود برای میانجیگری میان کابل و اسلامآباد سخن میگوید.
اما آیا واقعاً با سه جبهه کاملاً متضاد روبهرو هستیم؟ آیا اختلافات موجود، تمام واقعیت روابط این بازیگران را بازتاب میدهد؟ یا باید به منافع مشترک، پیوندهای تاریخی و محاسبات پنهان آنان نیز توجه کرد؟
یکی از موضوعات بحثبرانگیز در سیاست آمریکا در قبال افغانستان، مساله ورود میلیونها دالر به این کشور پس از بازگشت طالبان به قدرت است.
در سالهای ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳، بهطور متوسط حدود ۴۰ میلیون دالر در هفته بهصورت نقدی از طریق سازمان ملل متحد وارد افغانستان میشد. این پول برای تأمین فعالیتهای بشردوستانه و کمک به نهادهای بینالمللی و سازمانهای غیردولتی در نظر گرفته شده بود؛ نه اینکه مستقیماً بهعنوان کمک مالی به طالبان پرداخت شود.
با این حال، گزارش بازرس ویژه آمریکا برای بازسازی افغانستان (SIGAR) نشان میدهد که ورود این پولها، افزون بر آثار اقتصادی و بشردوستانه، بهصورت مستقیم و غیرمستقیم نیز به نفع ساختار اقتصادی و مالی تحت کنترل طالبان تمام شده است.
اینجا یک پرسش اساسی مطرح میشود: چگونه ممکن است دولتی که طالبان را به رسمیت نمیشناسد و از سیاستهای آن انتقاد میکند، سیاستهایی را دنبال کند که عملاً به ثبات اقتصادی و تداوم حاکمیت آن کمک میکند؟
این تناقض دستکم نشان میدهد که سیاست خارجی آمریکا را نمیتوان صرفاً بر اساس اظهارات رسمی و مواضع تبلیغاتی آن ارزیابی کرد. منافع راهبردی، ملاحظات امنیتی و محاسبات منطقهای نیز در این سیاست نقش دارند.
روابط پاکستان و طالبان نیز سرشار از تناقضهای تاریخی است.
نقش پاکستان در شکلگیری و گسترش طالبان افغانستان، موضوعی نیست که بتوان آن را نادیده گرفت. گزارشها و پژوهشهای نهادهای معتبر بینالمللی نشان میدهند که پاکستان در دهه ۱۹۹۰ از طالبان حمایت سیاسی، مالی و نظامی کرده و سازمان اطلاعات نظامی این کشور (ISI) در تقویت این جریان نقش داشته است.
اسلامآباد در آن دوران، طالبان را عاملی برای افزایش نفوذ خود در افغانستان و تأمین آنچه عمق راهبردی در برابر رقیبان منطقهای میخواند، تلقی میکرد. اما امروز همان پاکستان، طالبان را به حمایت از تحریک طالبان پاکستان (TTP) و فراهمکردن زمینه فعالیت گروههای مسلح در خاک افغانستان متهم میکند.
این تحول را نمیتوان بدون توجه به تغییر منافع و محاسبات امنیتی پاکستان تحلیل کرد. طالبان افغانستان و تحریک طالبان پاکستان دو سازمان جداگانهاند و نباید آنها را یکی دانست؛ با این حال، پیوندهای ایدیولوژیک و تاریخی میان برخی جریانهای وابسته به آنها، پیچیدگی این معادله را افزایش داده است.
پرسش اینجا است: کشوری که در شکلگیری و تقویت یک جریان سیاسی و نظامی نقش داشته، تا چه اندازه میتواند خود را از پیامدهای سیاستهای گذشتهاش جدا بداند؟
اظهارات اول نوامبر ۲۰۲۶ مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، درباره آمادگی واشنگتن برای ایفای نقش در کاهش تنش میان پاکستان و افغانستان، با استقبال پاکستان روبرو شد. اسلامآباد نیز اعلام کرد که تلاش آمریکا یا کشورهای دوست برای تسهیل گفتگو با کابل را میپذیرد؛ مشروط بر اینکه طالبان علیه گروههای مسلح مورد اعتراض پاکستان اقدامات قابل راستیآزمایی انجام دهد.
در نگاه نخست، این موضعگیریها نشانه تمایل به حل اختلافات از مسیر دیپلماسی است. اما تجربه چند دهه گذشته افغانستان نشان داده است که حضور قدرتهای خارجی در روندهای سیاسی این کشور، لزوماً به معنای تأمین منافع مردم افغانستان نیست.
آمریکا طی دو دهه حضور نظامی در افغانستان، با بازیگران مختلف منطقهای و داخلی تعامل داشته و در نهایت در سال ۲۰۲۱ طالبان بار دیگر قدرت را در دست گرفت. اکنون نیز واشنگتن در شرایطی از میانجیگری سخن میگوید که باید درباره اهداف و اولویتهای واقعی آن پرسش کرد.
آیا هدف اصلی، ایجاد ثبات پایدار در منطقه است؟ یا کاهش تنشها در چارچوب معادلات امنیتی و منافع ژیوپولیتیک آمریکا؟
این پرسشها نیازمند بررسی مستقل و پاسخگویی شفاف همه طرفها است.
در میان تمام این کشمکشها، آنچه کمتر در محاسبات سیاسی طرفهای درگیر اهمیت پیدا میکند، سرنوشت مردم عادی است.
درگیریهای مرزی، حملات هوایی، ناامنی و بستهشدن گذرگاههای تجاری، زندگی هزاران خانواده را در دو سوی خط دیورند تحت تأثیر قرار داده است. گزارشهای سازمان ملل و رسانههای بینالمللی نیز از کشته و زخمی شدن غیرنظامیان در حملات و درگیریهای اخیر خبر دادهاند.
مردم افغانستان و پاکستان که خود نقشی در طراحی سیاستهای امنیتی و منطقهای دولتها ندارند، هزینه سنگین این اختلافات را میپردازند.
در حالی که رهبران سیاسی و نظامی طرفهای درگیر در ساختارهای قدرت باقی میمانند، شهروندان عادی با آوارگی، از دست دادن خانه و دارایی، محرومیت اقتصادی و نگرانی از آینده روبرو میشوند.
اگر هدف واقعاً مبارزه با تروریسم و تأمین امنیت است، چرا حفاظت از جان غیرنظامیان به اولویت نخست تبدیل نمیشود؟
افغانستان کشوری برخوردار از منابع طبیعی و ذخایر معدنی قابل توجه است. لیتیوم، مس، آهن، عناصر نادر و دیگر منابع زیرزمینی، این کشور را به یکی از نقاط مورد توجه بازیگران اقتصادی و سیاسی منطقه و جهان تبدیل کردهاند.
در چنین شرایطی، طبیعی است که درباره ارتباط میان سیاستهای امنیتی، نفوذ خارجی و رقابت بر سر منابع طبیعی افغانستان پرسشهایی مطرح شود.
آیا قدرتهای خارجی تنها به دنبال امنیت منطقهای هستند؟ آیا منابع طبیعی افغانستان در محاسبات بلندمدت آنان جایگاهی ندارد؟ و آیا حکومت طالبان توانایی و اراده لازم برای مدیریت شفاف و مستقل این منابع را دارد؟
البته برای اثبات اینکه آمریکا یا هر کشور دیگری از طریق یک توافق پنهانی با طالبان در پی تصاحب معادن افغانستان است، به اسناد و شواهد مشخص نیاز است. اما این احتمال که رقابت بر سر منابع طبیعی در محاسبات ژیوپولیتیک بازیگران منطقهای و جهانی نقش داشته باشد، موضوعی جدی و شایسته بررسی است.
نمیتوان صرفاً با مشاهده اختلافات سیاسی و نظامی میان آمریکا، پاکستان و طالبان، به این نتیجه رسید که هیچگونه منافع مشترکی میان آنها وجود ندارد. همانگونه که نمیتوان بدون شواهد معتبر ادعا کرد که تمام درگیریها و اختلافات، از ابتدا یک نمایش هماهنگ و از پیش طراحیشده بوده است.
اما تاریخ روابط این بازیگران نشان داده است که همکاری و تقابل میتوانند همزمان در سیاست خارجی حضور داشته باشند. پاکستان زمانی از طالبان حمایت کرد و امروز با آن درگیر است. آمریکا زمانی با طالبان جنگید، سپس با آن مذاکره کرد و اکنون در پی مدیریت پیامدهای حکومت آن است.
بنابراین، آنچه باید مورد توجه قرار گیرد، نه صرفاً سخنان رسمی و نمایش دشمنیها، بلکه منافع، اقدامات عملی و پیامدهای سیاستهای هر سه طرف است.
مردم افغانستان حق دارند بدانند که در پشت درهای بسته چه توافقاتی صورت میگیرد، منابع طبیعی کشور چگونه مدیریت میشود، چه کسانی از تداوم بحران سود میبرند و چرا هزینه رقابتهای سیاسی و امنیتی دیگران باید بر دوش مردم افغانستان باشد.
افغانستان نباید بار دیگر به میدان معامله قدرتهای خارجی و ابزار رقابتهای منطقهای تبدیل شود. استقلال سیاسی، حاکمیت ملی، مدیریت شفاف منابع طبیعی و حفاظت از جان مردم، باید معیار سنجش روابط این کشور با تمام بازیگران منطقهای و جهانی باشد.
شاید مهمترین پرسش امروز این نباشد که آمریکا، پاکستان یا طالبان در ظاهر با چه کسی دشمن هستند؛ بلکه این باشد که در نهایت، سیاستهای آنان به سود چه کسانی تمام میشود و چه کسانی بهای آن را میپردازند؟
۱. بازرس ویژه آمریکا برای بازسازی افغانستان (SIGAR)، گزارش شماره 24-12-IP، درباره انتقال پول نقد به افغانستان و آثار آن بر ساختار اقتصادی تحت کنترل طالبان، ۳۰ جنوری ۲۰۲۴.
۲. هیات معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (UNAMA)، توضیحات رسمی درباره انتقال پول نقد به افغانستان و نحوه استفاده از آن توسط سازمان ملل و شرکای بشردوستانه، ۹ جنوری ۲۰۲۳.
۳. خدمات پژوهشی کنگره آمریکا (CRS)، گزارش «افغانستان: پیشینه و سیاست آمریکا»، بررسی نقش پاکستان در حمایت از طالبان در دهه ۱۹۹۰ و تحولات بعدی.
۴. روزنامه Dawn پاکستان، گزارش اظهارات مارکو روبیو درباره آمادگی آمریکا برای کمک به کاهش تنش میان پاکستان و افغانستان، اول نوامبر ۲۰۲۶.
۵. خبرگزاری Reuters، گزارش درباره حملات هوایی پاکستان به افغانستان و تلفات غیرنظامیان، ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۶.
۶. Arab News Pakistan، گزارش استقبال پاکستان از آمادگی آمریکا برای تسهیل گفتوگو با کابل، اول نوامبر ۲۰۲۶.
یادداشت: این منابع برای بررسی پیشینه تاریخی، کمکهای بشردوستانه، مواضع رسمی و تحولات اخیر به کار رفتهاند. فرضیه وجود توافقهای پنهانی یا هماهنگی قبلی میان سه طرف، در این مقاله بهعنوان پرسش و تحلیل مطرح شده و نه یک واقعیت اثباتشده.
Die jüngsten Entwicklungen zwischen Afghanistan, Pakistan und den Vereinigten Staaten werfen erneut grundlegende Fragen über die tatsächlichen Beziehungen dieser drei Akteure und ihre regionalpolitischen Ziele auf. Auf den ersten Blick kritisieren die USA die Taliban, Pakistan wirft ihnen vor, terroristische Gruppen zu unterstützen, und die Taliban machen Pakistan für militärische Angriffe und die Verletzung der afghanischen Souveränität verantwortlich. Gleichzeitig signalisiert Washington seine Bereitschaft, zwischen Kabul und Islamabad zu vermitteln.
Doch stehen sich hier tatsächlich drei völlig gegensätzliche Parteien gegenüber? Spiegeln die bestehenden Konflikte die gesamte Realität ihrer Beziehungen wider? Oder müssen auch gemeinsame Interessen, historische Verbindungen und strategische Überlegungen berücksichtigt werden?
Ein besonders umstrittener Aspekt der amerikanischen Afghanistanpolitik ist der Zufluss von Millionen Dollar in das Land seit der Rückkehr der Taliban an die Macht.
In den Jahren 2022 und 2023 gelangten durchschnittlich rund 40 Millionen US-Dollar pro Woche in bar über die Vereinten Nationen nach Afghanistan. Diese Gelder waren für humanitäre Aktivitäten sowie zur Unterstützung internationaler Organisationen und Nichtregierungsorganisationen bestimmt. Sie wurden nicht offiziell als direkte Finanzhilfe an die Taliban ausgezahlt.
Der Bericht des Sondergeneralinspekteurs der USA für den Wiederaufbau Afghanistans (SIGAR) zeigt jedoch, dass dieser Geldzufluss neben seinen humanitären und wirtschaftlichen Auswirkungen auch direkt und indirekt der von den Taliban kontrollierten Wirtschafts- und Finanzstruktur zugutekam.
Hier stellt sich eine grundlegende Frage: Wie kann ein Staat, der die Taliban nicht als Regierung anerkennt und ihre Politik kritisiert, gleichzeitig Maßnahmen verfolgen, die faktisch zur wirtschaftlichen Stabilisierung und zum Fortbestand ihrer Herrschaft beitragen?
Dieser Widerspruch zeigt zumindest, dass sich die amerikanische Außenpolitik nicht allein anhand offizieller Erklärungen und öffentlicher Stellungnahmen beurteilen lässt. Strategische Interessen, sicherheitspolitische Erwägungen und regionale Machtkalküle spielen ebenfalls eine Rolle.
Auch die Beziehungen zwischen Pakistan und den Taliban sind von historischen Widersprüchen geprägt.
Die Rolle Pakistans bei der Entstehung und Ausbreitung der afghanischen Taliban kann nicht ignoriert werden. Berichte und Untersuchungen renommierter internationaler Institutionen zeigen, dass Pakistan die Taliban in den 1990er-Jahren politisch, finanziell und militärisch unterstützte. Auch der pakistanische Geheimdienst ISI spielte bei der Stärkung dieser Bewegung eine wichtige Rolle.
Islamabad betrachtete die Taliban damals als Instrument zur Ausweitung seines Einflusses in Afghanistan und zur Sicherung seiner sogenannten strategischen Tiefe gegenüber regionalen Rivalen.
Heute wirft dasselbe Pakistan den Taliban vor, die Tehrik-e-Taliban Pakistan (TTP) zu unterstützen und bewaffneten Gruppen die Tätigkeit auf afghanischem Boden zu ermöglichen.
Diese Entwicklung lässt sich nicht ohne Berücksichtigung der veränderten Interessen und sicherheitspolitischen Kalküle Pakistans analysieren. Die afghanischen Taliban und die pakistanischen Taliban (TTP) sind zwei unterschiedliche Organisationen und dürfen nicht gleichgesetzt werden. Dennoch erhöhen ideologische und historische Verbindungen zwischen bestimmten Strömungen die Komplexität dieser Situation.
Die entscheidende Frage lautet: In welchem Umfang kann sich ein Staat von den Folgen seiner früheren Politik distanzieren, wenn er selbst an der Entstehung und Stärkung einer politischen und militärischen Bewegung beteiligt war?
Die Äußerungen des US-Außenministers Marco Rubio vom 1. November 2026 über die Bereitschaft Washingtons, zur Verringerung der Spannungen zwischen Pakistan und Afghanistan beizutragen, stießen in Pakistan auf Zustimmung. Islamabad erklärte ebenfalls, Bemühungen der USA oder anderer befreundeter Staaten zur Erleichterung eines Dialogs mit Kabul zu begrüßen. Voraussetzung sei jedoch, dass die Taliban überprüfbare Maßnahmen gegen die bewaffneten Gruppen ergreifen, die Pakistan als Bedrohung betrachtet.
Auf den ersten Blick deuten diese Stellungnahmen auf den Willen hin, die Konflikte auf diplomatischem Wege zu lösen. Die Erfahrungen der vergangenen Jahrzehnte in Afghanistan zeigen jedoch, dass die Beteiligung ausländischer Mächte an den politischen Entwicklungen dieses Landes nicht zwangsläufig den Interessen der afghanischen Bevölkerung dient.
Während seiner zwanzigjährigen Militärpräsenz in Afghanistan arbeitete Washington mit unterschiedlichen regionalen und innerafghanischen Akteuren zusammen. Im Jahr 2021 übernahmen die Taliban erneut die Macht. Nun spricht Washington wieder von Vermittlung. Gerade deshalb müssen die tatsächlichen Ziele und Prioritäten der amerikanischen Politik kritisch hinterfragt werden.
Geht es wirklich um die Schaffung dauerhafter Stabilität in der Region? Oder vielmehr um die Eindämmung von Spannungen im Rahmen amerikanischer Sicherheitsinteressen und geopolitischer Machtkalküle?
Diese Fragen erfordern eine unabhängige Untersuchung und transparente Antworten aller beteiligten Parteien.
Bei all diesen Auseinandersetzungen gerät das Schicksal der gewöhnlichen Bevölkerung häufig in den Hintergrund der politischen und militärischen Überlegungen.
Grenzkonflikte, Luftangriffe, Unsicherheit und die Schließung von Handelsübergängen haben das Leben Tausender Familien auf beiden Seiten der Durand-Linie beeinträchtigt. Berichte der Vereinten Nationen und internationaler Medien dokumentieren zudem zivile Todesopfer und Verletzte bei den jüngsten Angriffen und Auseinandersetzungen.
Die Menschen in Afghanistan und Pakistan, die keinen Einfluss auf die Gestaltung der sicherheits- und regionalpolitischen Strategien ihrer Regierungen haben, tragen die schwersten Folgen dieser Konflikte.
Während die politischen und militärischen Führungskräfte ihre Positionen innerhalb der Machtstrukturen behalten, müssen die einfachen Bürger mit Vertreibung, dem Verlust ihrer Häuser und ihres Eigentums, wirtschaftlicher Not und großer Unsicherheit über ihre Zukunft leben.
Wenn es tatsächlich um die Bekämpfung des Terrorismus und die Gewährleistung von Sicherheit geht, warum wird dann der Schutz des Lebens der Zivilbevölkerung nicht zur obersten Priorität gemacht?
Afghanistan verfügt über bedeutende natürliche Ressourcen und umfangreiche Bodenschätze. Lithium, Kupfer, Eisen, Seltene Erden und weitere unterirdische Rohstoffe machen das Land zu einem interessanten Gebiet für wirtschaftliche und politische Akteure aus der Region und der ganzen Welt.
Unter diesen Umständen ist es durchaus berechtigt, Fragen nach den Zusammenhängen zwischen Sicherheitspolitik, ausländischem Einfluss und dem Wettbewerb um Afghanistans natürliche Ressourcen zu stellen.
Geht es den ausländischen Mächten ausschließlich um regionale Sicherheit? Spielen Afghanistans Bodenschätze in ihren langfristigen strategischen Überlegungen keine Rolle? Und verfügt die Taliban-Regierung über den notwendigen Willen und die Fähigkeit, diese Ressourcen transparent und unabhängig zu verwalten?
Allerdings bedarf die Behauptung, dass die USA oder ein anderer Staat durch geheime Vereinbarungen mit den Taliban die afghanischen Bodenschätze an sich bringen wollen, konkreter Dokumente und Beweise.
Dennoch ist die Möglichkeit, dass der Wettbewerb um natürliche Ressourcen eine Rolle in den geopolitischen Überlegungen regionaler und internationaler Akteure spielt, ein ernst zu nehmendes Thema, das einer gründlichen Untersuchung bedarf.
Allein aus den politischen und militärischen Auseinandersetzungen zwischen den USA, Pakistan und den Taliban lässt sich nicht schließen, dass zwischen ihnen keinerlei gemeinsame Interessen bestehen. Ebenso wenig kann ohne verlässliche Beweise behauptet werden, dass sämtliche Konflikte und Meinungsverschiedenheiten von Anfang an eine koordinierte und bewusst inszenierte Inszenierung waren.
Die Geschichte der Beziehungen dieser Akteure zeigt jedoch, dass Zusammenarbeit und Konfrontation in der Außenpolitik gleichzeitig existieren können. Pakistan unterstützte die Taliban einst und befindet sich heute im Konflikt mit ihnen. Die USA führten zunächst Krieg gegen die Taliban, verhandelten später mit ihnen und versuchen heute, mit den Folgen ihrer Herrschaft umzugehen.
Deshalb sollten nicht allein die offiziellen Erklärungen und die öffentlich dargestellten Feindseligkeiten im Mittelpunkt stehen, sondern vor allem die tatsächlichen Interessen, konkreten Handlungen und Folgen der Politik aller drei Akteure.
Die Menschen in Afghanistan haben das Recht zu erfahren, welche Vereinbarungen hinter verschlossenen Türen getroffen werden, wie die natürlichen Ressourcen ihres Landes verwaltet werden, wer von der Fortsetzung der Krise profitiert und warum die afghanische Bevölkerung die Kosten der politischen und sicherheitspolitischen Rivalitäten anderer tragen muss.
Afghanistan darf nicht erneut zum Schauplatz von Geschäften ausländischer Mächte und zum Instrument regionaler Machtkämpfe werden. Politische Unabhängigkeit, nationale Souveränität, eine transparente Verwaltung der natürlichen Ressourcen und der Schutz des Lebens der Bevölkerung müssen die entscheidenden Maßstäbe für die Beziehungen Afghanistans zu allen regionalen und internationalen Akteuren sein.
Vielleicht lautet die wichtigste Frage heute nicht, gegen wen die USA, Pakistan oder die Taliban öffentlich Stellung beziehen, sondern vielmehr:
Wem nützt die Politik dieser Akteure letztendlich – und wer muss dafür den Preis bezahlen?
Special Inspector General for Afghanistan Reconstruction (SIGAR): Bericht Nr. 24-12-IP über Bargeldlieferungen nach Afghanistan und deren Auswirkungen auf die von den Taliban kontrollierten Wirtschaftsstrukturen, 30. Januar 2024.
Den offiziellen SIGAR-Bericht lesen (PDF)
Hilfsmission der Vereinten Nationen in Afghanistan (UNAMA): Offizielle Erläuterungen zu Bargeldlieferungen nach Afghanistan und deren Verwendung durch die UN und ihre humanitären Partner, 9. Januar 2023.
Congressional Research Service (CRS): „Afghanistan: Background and U.S. Policy“. Untersuchung zur Rolle Pakistans bei der Unterstützung der Taliban in den 1990er-Jahren und zu den späteren Entwicklungen.
Tageszeitung Dawn (Pakistan): Bericht über die Äußerungen von Marco Rubio zur Bereitschaft der USA, zur Verringerung der Spannungen zwischen Pakistan und Afghanistan beizutragen, 1. November 2026.
Nachrichtenagentur Reuters: Bericht über pakistanische Luftangriffe auf Afghanistan und zivile Opfer, 21. September 2026.
Arab News Pakistan: Bericht über die Zustimmung Pakistans zum amerikanischen Angebot, einen Dialog mit Kabul zu erleichtern, 1. November 2026.
Redaktioneller Hinweis: Die Quellen dienen der Überprüfung des historischen Hintergrunds, der humanitären Geldtransfers, der offiziellen Positionen und der jüngsten Entwicklungen. Die Annahme geheimer Vereinbarungen oder einer vorherigen Abstimmung zwischen den drei Akteuren wird in diesem Artikel als Hypothese und kritische Fragestellung behandelt, nicht als nachgewiesene Tatsache.
>>> آمریکا و پاکستان با طالبان هماهنگ هستند و طالبان در راستای منافع آمریکا به واسطه گری پاکستان عمل می کنند.
شیما کابل
>>> بازی جالب پاکستان در تبانی با راهبردهای بزرگ امریکا در منطقه، که در تقابل با قدرتهای منطقهای قرار دارد، وارد مرحله حساستری میشود
>>> محل نزاع طالبان و پاکستان هم این است که پاکستان میخواهد طالبان را در مسیر اجرای پروژه های استخباراتی، همچون گذشته در ذیل خود و به عنوان ابزار خود نگاه دارد، و طالبان میخواهد در کنار پاکستان، یک پیمانکار مستقل برای آمریکایی ها باشد.
اما نهايتا هر دو (هم طالبان و هم پاکستان) در پایان روز، کنار هم می ایستند و هیچ اختلاف مبنایی با یکدیگر ندارند. هر دو، در حال اجرای طرحی در مسیر ناامن سازی منطقه و انتقال جغرافیای ناامنی به آسیای میانه، ایران و در صورت امکان به چین هستند.
سیداحمد موسوی مبلغ
>>> امریکا بر فضای افغانستان هم به وسیله هواپیماهای بیسرنشین نظارت میکند. مقامات طالبان از جمله وزیر دفاع این گروه چند بار گفته که فضای افغانستان تا اکنون "اشغال" شده است.
در حالی که طالبان مدعیاند نیروهای امریکایی را شکست دادهاند، بدون اشاره به توانایی خود برای ممانعت از پرواز پهپادهای امریکایی در فضای افغانستان، از پاکستان خواسته که مانع عبور آنها از حریم فضایی آن کشور به فضای افغانستان شود.
>>> >>> طالبان به فرمان پاکستان و امریکا عمل میکنند:
امریکا با حمایت از افراطیون و دولتهای مزدور خود افغانستان را ویران کرد و برای سود تریلیون دلاری از تجارت مواد مخدر افغانستان را به مزارع کشت تریاک تبدیل کرد و ملیونها نفر از مردم افغانستان به مواد مخدر گرفتار کردلعنت و مرگ بر این استعمارگر ظالم و بیرحم که بخاطر منافع خود شرق میانه را به آتش کشید و آسیا را میخواهد نابود کند.
>>> >>> طالبان مزدوران و سگان زنجیری امریکا بودند که زنجیر آنان را امریکا و انگلیس بدست آی اس آی پاکستان داده بود. در حال حاضر امریکا طرح جابجایی داعش را دارد.
امریکا افغانستان را به مرکز افراطی داعش تبدیل میکند و از انجا افراطیون داعش را بسوی سنکیانک چین، هنددوستان، کشمیر، روسیه، آسیای میانه، ایران و خاورمیانه میفرستد تا آسیا را به آتش بکشد و ویران کند و جلو پیش روی چین و روسیه را توسط افراطیون داعش به کمک کشورهای عربی تندرو بگیرد. امریکا از طرح تخریب و نابودی آسیا دستبردار نیست و نخواهد بود.
>>> پاکستان مستعمره انگلیس وامریکا هست ۲۲۰۰۰۰ فاحشه خانه در مملکت اسلامی پاکستان زیر اثر حکومت اسلامی فعالیت می کنند.
آریا از جرمنی
>>> پاکستان با ترکیبی از جنگ و دیپلماسی، بهدنبال نابودی طالبان نیست؛ بلکه میخواهد آنها را در یک «قفس ژئوپلیتیک» نگه دارد؛ جایی که آزادی عمل محدود است، اما هزینه نگهداری طالبان برای اسلامآباد نیز بالا نیست. این بازی پیچیده، در شرایطی که هیچ چیز کاملاً قابل اعتماد نیست، برای اسلامآباد یک فرصت راهبردی محسوب میشود و تا روشنشدن وضعیت نهایی، این بازی موشوگربه ادامه خواهد یافت.
نورزاد
>>> همه تقصیرات به گردن آمريکاست .
پاکستان بدون اجازه امریکا هیچ کاری نمیکند.
>>> وجود طالبان در پاکستان و حمایت این کشور از دهشت افکنی کاملا مشخص و آشکار است و نیاز به اثبات ندارد.
>>> در واقع فعالیت پاکستان در کنار روس ها تامین منفعت پاکستان در روسیه نیست بلکه این شناخت پاکستان از اهداف روسیه در رابطه با آمریکا است
>>> آمریکا واقعا شیطان بزرک است باگرگ دمبه می خورن باچوپان گریه می کند وگرنه مشکلات دنیازیرسری آمریکا است
>>> طالب بی عقل
امریکا ترا هم ساخته و پرداخته
آب و نان و هرچه داری از تو نیست
تو چو سربازی و فرمان از تو نیست
طالب احمق شدی تو دوزخی
چون بکشتی یک مسلمان دست تهی
>>> کسی از طالبان پرسان نمی کند که خود شما را از پاکستان کی به افغانستان فرستاد؟
>>> شما راست میگوید!
مگر خود شما را که ساخت و که به شمال انتقال میداد؟یگان مسایل مهم را که همه میدانند ها طالب ها اظهار میدارند وحتی برای شان تعلیم میدهند که چنین اظهارات را نمایند تا نسل جدید وانهای که سابقه ای حکمتیار وکرزی وطالب را نمیدانند فریب بخورند وبگویند که طالب وبرادر ها ورفقای شان ضد امریکا است ویا حد اقل تازه با امریکای ها مخالف گردیده اند!!!
تا جای که ما میدانیم امریکا یک ابر قدرت وکشور خیلی قوی بوده درجهان حرف اول رامیزندوقتی تصمیم گرفت یوکوسلاویا را به خاک یکسان نمود وعراق را تباه وبرباد کرد لیبیا رابه خاک وخون کشانیدوسوریه را تکه کرد ویمن را سه قرن به عقب برگرداند و...اما همین ابر قدرت جهانی که یک مرتبه طالب وداعش وپاکستان را به مرغانچه های اسلام اباد مخفی ساخته بود دوباره از بخت بد به یکبارگی تاریخ وواقعیت ها وارونه شدتک تیر انداز های کهنه وزنگ زده ای طالب ایف شانزده وایف سی وپنج واواکس .پتریوت و...همه را شکست داد وانها را به میز مذاکره کشید وتسلیم اراده ای طالب نمود!!!هل هذا معقول؟
عقل ومنطق وعلم وتخنیک و... همه به این رویداد میخندد ولی پیش پلانها وبرنامه های استعماری واستخباراتی همه چیز وهر حادثه ای ممکن وقابل هضم است امروزه تاریخ به جریانات چند هزار سال قبل از میلاد شاهد است وگواهی میدهد چه شد که حافظه ای تاریخ دو دهه پیش را ازیاد برد که اینها را در کویته ای پاکستان هسته گذاری نموده وتمویل وتسلیح کرده بیش از یک ملیون مسلمان وافغان را ذریعه ای اینها کشتند وهنوز هم میکشندواظهارات بی نظیر بهتو ونصیرالله بابر وهمه ای دانشمندان
ووزیر دفاع امریکادروغ بوده فقط کرزی وحکمتیار وطالب راست میگوید !!!
اب چشمم ریخته ریخته در گلون زنجیر شد
طفل دامن گیر من اخر گریبان گیر شد
گل نبی عیدی زاده
>>> ماست فروش به ماست فروش میگه که ماست ترش است.
طلبان وحشی خودشان ساخته و پرداخته کشور های بیگانه هستن باز داعش را ساخته و آورده شده امریکا میدانند مگر آب و نان شما را کی میدهد کی داده تمام امکانات شما را امریکا آمده کرده به کمک پاکستان و کشور های عربی بنام جهاد روانه کشور ما افغانستان کرده تا مسلمانان آفغانستان را بکشید که کافر شدن لعنت خدا باد بر شما ظالمان دین فروش بنام اسلام عزیز هر کثیفی و پلیدی که کردید و میکنید بدانید که اسلام یک دین صلح و دوستی است نه کشتار و ظلم
تا دیر نشده توبه کنید و دست از کشتن مردم مظلوم ما بر دارید به فرمان کشور های بیگانه در افغانستان جنگ میکنید بدانید که شما مرتدد میشود و سربازان دلیر ما شهید شما در دوزخ میروید و سربازان قهرمان ما و مردم مظلوم ما که شما میکشید به جنت میروند
دوزی های ظالم بس کنید از کشتار خسته نشدید لعنت خدا باد بر همان 1500 ملای که جهاد را در افغانستان روا اعلان کرد که شما طالبان وحشی به گفته ملا های بی سواد هر روز بنام جهاد مردم مظلوم مار کافر گفته میکشید.
لعنت خدا باد بر شما ظالمان
ضیائی
>>> سلام:
پاکستان غلام حلقه به گوش آمریکا وانگلیس است چرا آمریکا به پاکستان فشار وارد کند وآنها هنوز بیشتر تشویق میکند که افغانستان را به بحران ببرید.
نصردره صوف
>>> هر کس برای مطلب خود دلبری کند! امریکا مثل هر کشور خوب و یا بد دیگر، فقط به فکر اهداف خود است و نه در قکر پاکستان و افغانستان.
>>> همه می دانند اما چرا اقدامی نمی کنند هنوز مبهم است.
آمریکا بزرگترین حامی القائده و طالبان در افغانستان است اما بظاهر با آنان در جنگ می باشد در صورتی که از آنان در راستای منافع خود استفاده می کند.
دوم انگلیس است که قسمت اعظمی از طالبان را ایجاد و پرورش داده است.
سوم عرب ها هستند به شمول عربستان سعودی و امارات و کویت و قطر و غیره که با پول های شان طالبان را تقویت کرده اند.
همه این را فهمند و اگر هم غیر از این چیزی بگویند حتما مصلحتی است.
میترا دوکتورای علوم سیاسی
>>> شايان ذكر است منابع مالي طالبان، كشورهاي مانند: انگليس، عربستان سعودي، امارات متحده عربي، قطر، به شكلي مختلف ايالات متحده آمريكا، مؤسسات... بيشتر كشورهاي عربي و غيره مي باشد.
يك شهروند قندهار
>>> گروهک تروریستی طالبان که اسلام و دین را در جهان بدنام ساختند جنایت راکه اینها انجام دادند حتی روسها در افغانستان نکرد این گروه از طرف کشورهایکه حمایت میشوند قرارذیل است
1- آمریکاه
2- انگلستان
3- پاکستان
4- عربستان
5- قطر
6- امارات متحده عربی
بااحترام برومند از کابل
>>> امریکا، انگلیس ، پاکستان و یکتعداد کشورهای که متحدین این کشورها هستند از طالبان حمایت میکنند بخاطریکه این کشورها نمیخواهند یک افغانستان آزاد مستقل و غیر منسلک درقاره آسیا باشد. و تاریخ را اینها بهتر و خوبتر در مورد قهرمانی و جانبازی های مردم افغانستان که در زمان تجاوز انگلیسها و روسها بالای حریم مقدس افغانستان صورت گرفتند میدانند که مردم مسلمان و سلحشور افغانستان هیچگاه چنین ظلم و بیداد را نمیخواهند و اکنون که امریکا و متحدین آن به کشورما به بهانه یی از بین بردن لانه های تروریست و از بین بردن القاعده به کشور ما تجاوز کرده اند و در طول 11 سال کدام دستآورد نظامی هم ندارند بجز معامله گری با کشورهای منطقه بخاطر بدست آوردن امتیاز و منافع خویش جنگ روز به روز به حمایت مالی امریکا و متحدین شان و پاکستان را که بخاطر نابودی افغانها به حمایه مستقیم انگلیس ها ایجاد کرده و یک بخش ازخاک ما را (دیورند) که مبادا افغانستان واحد و مستقل در منطقه باشدکمک میکنند.
زمانیکه حکومت طالب را در ظرف(15) روز امریکا و متحدین شان سرنگون ساخت که در آنزمان 95 درصد خاک به دست طالبان بود و تمام شان فرار و یا از بین رفت و کمکهای مالی و نظامی بیشتر از (45) کشور به این کشور سرازیر شد آیا امریکا و متحدین شان توانایی از بین بردن (25) هزار طالب را به گفته سخنگوی وزیردفاع کشور ندارند با وصف آنکه با سلاح ها و طیارات بی پیلوت و بی 52 مجهز هستند.
حرف اینجااست که در زیر کاسه نیم کاسه است:
امریکا و متحدین شان هیچ وقت یک افغانستان آزاد و مستقل را نمیخواهد و به هیمن بهانه میخواهند که به اهداف مرموزکه دارند بخوبی رسیده گی کرده بتواندجنگ را به بهانه های مختلف میخواهند دوامدار بسازند تا زیر سوال قرار نگیرند و اگر نه همین اکنون نیروهای امنیتی خود کشور در صورتیکه به سلاح های خوبتر اکمال شوند توانایی دفاع و از بین بردن لانه های دشمن را دارند ولی پلان امریکا ، پاکستان و متحدین شان چیز دیگر است که حالا تمام مردم افغانستان به آن پی برده اند.
اگر مردم کشور ما به همین قسم بی اتفاق و به مسایل که اکنون همین غربی ها بنام قوم و ملیت براه انداخته باشد حال مردم دیگر بدتر خواهد شد و در آن وقت دست تمام مردم بیچاره به کمک دال خورهای پاکستان... خواهد بود.
به امیدمتحدشدن تمام افغانها بدون در نظر داشت ملیت و قوم و سمت.
>>> وقتیکه امریکا از طالبان حمایت کند و از آنها حمایت دزدانه میکند ، تمام کشور های پیمان ناتو و متحدین غربی شان جمع امریکائی ها به طالبان وفادار اند.
>>> توسط آمریکا به پاکستان و از طریق پاکستان به طالبان.. حالی از زبان یک طفل 3 ساله هم بپرسیم به این باره معلومات کافی ارایه میکند.
آمریکا هر قدر که خود را شیطان بزرګ جهان معرفی کنه باز هم خام ترین و ضعیف ترین سیاست سیاست آریکا و انګلیس است که به همه افغانی ها و جهانیان هم روشن و واضح است.
روح الله از احمد شاه باباه
>>> حامی تروریست پاکستان است . پاکستان از دیگر کشور ها گدای و به طالبان کمک می کند. به عنوان مثال از چین می گیرد و به طالبان کمک می کند . تک تک مردم پاکستان طالب هستند .
به خصوص اهالی آن طرف سر حد افغانستان
>>> آیا این طالبان واقعا در پاکستان بندی بودند؟ پاکستان بخاطر خلاصی ازفشار آمریکا، علیه طالبان در مناطق پشتون نشین عملیات کردو ۱۰ ها طالب وغیرطالب رابه امریکاتسلیم نمود که به زندان غیرقانونی بګرام وګوانتانامو انتقال شدند. جای سوال است که چګونه پاکستان این طالبانی راکه دررهبری قرارداشتند ،غرض ګرفتن کریدت به امریکایی هاتسلیم نکردند؟ به عقیده من درمیان آنها افرادوابسته به امریکا است وامریکاچراغ سبز برایشان نشان میدهد...
سنا از لندن
>>> طالبان وآمریکا همگامی وهمدلی را ازسرگرفتند
گزارش های واصله از کابل حاکیست که گفتگوهای امریکا با طالبان به نقطه تازه ای رسیده است. طالبان خواستار بازگشایی سفارت امریکا در کابل هستند. اما امریکا برای بازگشایی رسمی سفارت شان خواهان تکمیل زیرساختهای امنیتی آن و استقرار نیروهای امنیتی شان در کابل و بگرام هستند. از جانب طالبان؛ مولوی عبدالحق وثیق رئیس استخبارات این گروه، در محور گفتگوهاست. مطابق اطلاعات دریافتی ما از درون طالبان؛ امریکا در قدم اول؛ خواهان اعزام یک هزار نیرو به کابل و استقرار بخش عمده این نیروها در بگرام هستند؛ اما هیئت طالبانی تاکنون پیشنهادشان به جانب امریکایی، استقرار ۲۵۰ نیروی امریکایی با هدف حفظ امنیت سفارت امریکا در کابل می باشد. از نظر طرف امریکایی؛ حفظ امنیت سفارت و اماکن دیپلماتیک و امنیتی امریکا بدون حضور و استقرار در بگرام؛ معنا ندارد. اما طالب ها به دلایلی تاکنون با این میزان حضور و همچنین سپردن بگرام بطور رسمی به امریکا مقاومت کرده اند. ظاهرا درز اطلاعات این گفتگوها به برخی کشورهای منطقه، موجب شده که اخیراً نمایندگان روسیه سفرهایی به کابل، راولپندی، تهران و دهلی داشته باشند. همچنین روسها رزمایش نظامی در سرحدات ازبکستان و افغانستان برگزار کنند.
طالبان شدیداً به حمایت های سیاسی، مالی و دیپلماتیک امریکا وابسته هستند. این وابستگی موجب شده که طالبان مجبور باشند در مقابل امریکا همیشه تواضع به خرج دهند و اقدامات اعتمادساز برای امریکا انجام بدهند. یکی از مهمترین این اقدامات، ایرانی ستیزی این گروه است که در ماههای اخیر محدودیت های بسیار زیادی بر ایران و مراکز وابسته به این کشور وضع کرده و حضور ایران در افغانستان را به شدت و به شکل کاملاً بی سابقه ای محدود کرده اند. برای فعلا مناسبات طالبان با ایران متکی بر مناسبات تجاری است؛ آنهم به این دلیل که مواد مورد نیاز خود را اولا بطور بسیار ارزان از ایران تأمین می کنند و ثانیاً در تنش با پاکستان، محدودیت ها و درگیری های مرزی دارند. همزمان با این جدال، دروازه طالبان بر روی هیئت ها و اشخاص امریکایی کاملا باز و آغوش شان گشاده است. این گروه از طریق همین افراد و هیئت ها قراردادهای مهمی با اعراب مخصوصا در باب اقتصاد و سرمایه گذاری بسته اند. امریکا نقش تسهیل کننده در روابط طالبان و اعراب دارد. قدم دومِ اعتمادسازی طالبان برای امریکا، گسترش ناامنی به داخل ایران است. درگیری های اخیر و کم سابقه در سیستان و بلوچستان ایران کاملا ریشه در حمایت ها و همکاری های طالبان دارد. همین اکنون صدها جنگجوی بلوچ و تجزیه طلب ایرانی در عینو مینه قندهار، هلمند، نیمروز و حتی کابل تحت الحمایه زندگی می کنند؛ حتی در شفاخانه ایمرجنسی کابل و در 50 متری سفارت جمهوری اسلامی ایران. این گروه برای تشکیل بلوچستان مستقل، با امریکا و نیروهای جدایی طلب بلوچ، همکاری می کنند. اغلب آگاهان؛ حکومت طالبان را جدی ترین چالش برای آینده امنیت و ثبات جمهوری اسلامی ایران می دانند. دشمنی آشکار طالبان با مذهب و مردم شیعه و با زبان فارسی و فارسی زبان ها و دشمنیِ ایدئولوژیک طالبان با نظام جمهوری اسلامی؛ در کنار برخورداری این گروه از دهها هزار جنگجوی بی مغز اما بااعتقاد را مهمترین چالش امنیتی در مجاورت ایران برای این کشور می دانند. مهمترین دلیل حفظ نظام طالبانی و حمایت از این نظام توسط امریکا در همین نکته نهفته است. مهمترین مانع که طالبان تاکنون جرأت شراکت میدانی با امریکا را نداشته اند؛ مردم افغانستان هستند؛ چراکه این گروه، منفور مردم اند و اگر دست این مردم، پُر شود و نیروهای مردمی در مقابل طالبان حمایت شوند؛ طالبان امکان ادامه حیات نخواهند داشت. برای همین است که این گروه تکفیری و ضدشیعی، با عوام فریبی و ظاهرسازی، حتی بخشی از جامعه سیاسی ایرانی را هم فریب داده اند که متأسفانه خالی الذهن و ظاهربین هستند. به هر روی، ما که از عمق و متن طالبان آگاهی داریم؛ مجدداً تأکید می کنیم که:
۱- طالبان، یک گروه کاملا وابسته به امریکا هستند و اگر یک هفته بدون وابستگی به امریکا زندگی کنند؛ قدرت پول شان، اقتصادشان و درآمدشان به زمین می ریزد، تورّم بالا می رود، مدیریت شان از هم می پاشد و نارضایتی عمومی، طالبان را می بلعد.
۲- اغلب سران طالب برای حفظ قدرت و حاکمیت شان، برخلاف شعارهای عوام فریبانه ضد امریکایی شان؛ کاملا مستعد مزدوری به امریکا هستند. آنها دقیقا همانند محمدالجولانی در سوریه و جنگجویان سوری هستند که حتی اگر مورد تجاوز هم قرار بگیرند برای حفظ حاکمیت خود، درد تجاوز را نادیده می گیرند. لذا اگر بتوانند بسترهای لازم داخلی را ایجاد کنند بطور آشکارا به نیروی امریکایی تبدیل خواهند شد. در این بخش، مهمترین مانع، جنگجویان میدانی طالبان هستند که دهه ها با ایدئولوژی ضد امریکایی، جنگیده اند و توجیه این گروه برای سران طالب، کمی زمانبر است.
نهایتا طالب را باید در ظرف امریکا دید. مردم ما باید بدانند که با چه مولوی های شیاد و بی دین مواجه هستند. مقاومتگران ما هرگز نباید منتظر چراغ سبز امریکا بنشینند. نباید مردم را در این وادیِ امریکایی-طالبانی رها کرد.
Afghanistan Lovërs
>>> هیچ کدام از نظر دهنده ها را واقعیت و روشن بینی نکردن 99 درصد عقده ای خودخواهی و پر از بغض و تنگ نظری نظر دادن 1 طالب با آمریکا بیست سال جنگ کرد از پاکستان به عنوان کشور همسایه و مسلمان تشکر و ارادت قلبی داشتن و احسان و کمک پاکستان را تا ابد در دلشان بود اما پاکستان نظرش درباره طالبان مثل احمدشاه مسعود ربانی حکمتیار و جنگ سالاران بود یا احمد مسعود که در فرانسه از اسرائیل طالب کمک کردن 2 در باره آمریکا آمریکا را بیرون کردن با آمریکا جلو تمام دنیا صلح امضا کرد حال از آمریکا میخواهد سفارت در افغانستان باز کند سفارت افغانستان در آمریکا واشنکتون باز بشه اگر دوست داری بسم الله هفته وار ماه یانه وار دالر میدهد مفت خورا و چاپلوسان نوکران آمریکا هم بیرون کردن حال شما که سنگ وطن و کشور و ملت به سینه میزنید آیا ماش از جنرال تا سرباز تان آمریکا نمی داد آیا لباس و فرم تان آمریکا نمی داد آیا شما پیاده نظام آمریکا نبودین و نیستین و نبودین شما با این حرف های چاپلوسی میخواهید که این دولت فعلی را با خود تان هم رنگ کنید این حرف ها به درد خودتان میخورد حرف های شما باد هوا است یا بهتر بگویم حرف ها و نظر های تان مثل این میماند که بعد گوز زدن چهار زانو نشستن کنید بهترین تا بحال بعد 50 سال در افغانستان آمده است ولی از نظر یک مشت مفت خور و یک عده قلیل که سر قدرت بودن زیر سایه آشغال گران بودن این تور شما آستین اگر قبول یا ندارید باقی ملت عادی که میداند
مهلت ارسال نظر برای این مطلب تمام شده است