هیچ ساخته از سازنده برتر نیست، هیچ سازنده از ساخته کمتر نیست!
ارتش پاکستان تازه دشمن ما نشده است. زمانی که تروریستان و ملیشه‌های پاکستانی دوشادوش طالبان بر شمالی تجاوز کرده، سیاست زمینِ سوخته را اعمال می‌کردند و افغانستانِ زیر حاکمیت طالبان عملاً به صوبهٔ پنجم پاکستان بدل شده بود، بسیاری از مدعیان ملی‌گرایی نه‌تنها صدای اعتراض بلند نمی‌کردند، بل از طالبان حمایت نیز می‌کردند. اگر مداخله و تجاوز پاکستان امروز محکوم است، آن روز هم محکوم بود. تجاوز را نمی‌توان بر اساس دوستی و دشمنی با عاملان آن تعریف کرد.

بیست سال جنگ طالبان علیه جمهوریت، جنگ نیابتی پاکستان علیه افغانستان بود – جنگی که سوگمندانه به تسلط دوبارهٔ لشکر سیاه طالبان انجامید و فصل تازه‌یی از بدبختی و آوارگی را برای هموطنان ما رقم زد. طالبان خود محصول دستگاه نظامی و استخباراتی پاکستان است؛ حالا «ساخته» با «سازنده» درافتاده و خیال می‌کند جنسش هم عوض شده است! این‌که امروز این دو بر سر مسایلی چون پناه‌دادن طالبان به یک گروه تروریستی مخالف پاکستان با هم درافتاده‌اند، به این معنا نیست که طالبان ناگهان به نیرویی مستقل و مدافع افغانستان در برابر تجاوز بدل شده است. اختلاف میان پدرخوانده و پسرخوانده‌، نه گذشتهٔ مشترک‌شان را پاک می‌کند و نه ماهیت هیچ‌کدام را تغییر می‌دهد.

پاکستان و طالبان هردو متجاوز اند؛ یکی با مداخلهٔ دوامدار و حمایت از جنگ‌های نیابتی، دیگری با تحمیل سلطهٔ نامشروع خود بر مردم افغانستان. این دو نزدیک به سه دهه هم‌پیمان و همکار بودند و اختلاف موقتی امروز‌شان، هرگز جنایات دیروز‌شان را باطل نمی‌کند. به همین دلیل، محکوم‌کردن تجاوز پاکستان نیازمند هیچ‌گونه همدردی و همراهی با گروه متجاوز طالب نیست؛ باید هم تجاوز پاکستان را محکوم کرد و هم سلطهٔ تحمیلی و ضدملی طالبان را.

طالبان دیروز ابزار مداخلهٔ غیرمستقیم پاکستان بود و امروز با پناه‌دادن به مخالفان مسلح آن کشور، بهانهٔ حملات مستقیم آن را فراهم کرده است؛ درست همان‌گونه که پناه دادن این گروه به القاعده، افغانستان را در معرض لشکرکشی امریکا و هم‌پیمانانش قرار داد. فراهم‌بودن بهانهٔ تجاوز، از مسؤولیت متجاوز نمی‌کاهد، اما بمباران پاکستان نیز طالبان را از سرکوبگر مردم به مدافع مردم بدل نمی‌کند.

بسیار مضحک است که طالبان هر بار افغانستان را قربانی مناسبات خود با گروه‌های تروریستی و حامیان خارجی‌اش کند و سپس در نقش مدافع استقلال و آزادی ظاهر شود. کارنامهٔ این گروه تروریست، شوونیست و واپس‌گرا، کارنامهٔ ویرانی و انزوای کشور، سرکوب بی‌رحمانهٔ مردم و تاراج فرصت‌های چند نسل است. دشمنی مقطعی با پاکستان، از کارنامهٔ سیاه و ننگین این گروه هیچ‌چیزی کم نخواهد کرد.
طالبان و ارتش پاکستان هردو متجاوزند و هیچ یک کمتر یا برتر از دیگری نیست!

باری سلام

>>>   لالام جان هیچ چاره جز کمک گرفتن خارجی نیست بیست و پنج سال پیشتر هم اگر بمباردمان های آمریکا نبود ما نمی‌توانستیم طالب را ساقط کنیم اگر پاکستان به ما کمک کند در مبارزه با طالب با آغوش باز این کمک را می‌پذیریم دفاع از طالب دفاع از افغانستان نیست همین پنج سال اگر تکرار شود افغانستانی باقی نمی‌ماند هر حرکت که به ضربه به طالبان و ضعف او منجر شود ما استقبال می‌کنیم

>>>   جالب است که طالبان و حامیان آنها، مخالفان خود را وابسته و تحت الحمایه طالبان معرفی می کنند. در حالی که همه می دانند که اگر پاکستان نبود هرگز جنبش طالبان شکل نمی گرفت. طالب ها یادشان رفته که تمام زندگی شان در پاکستان بود و بدون حمایت پاکستان حتی یک روز هم دوام نمی آوردند.

>>>   ما در درگیری های میان طالبان و پاکستان، تقریبا هیچ وقت شاهد درگیری جدی نبوده ایم، بلکه شاهد تنش های کنترل شده ميان طرفین هستیم.
هیچ یک از دو طرف، آسیب جدی به یکدیگر وارد نمی‌کنند (آسیب خوردن غیر نظامیان، به معنای آسیب خوردن طرفین دعوا نیست و برای طرفين اهمیتی هم ندارد).
محل نزاع طالبان و پاکستان هم این است که پاکستان می‌خواهد طالبان را در مسیر اجرای پروژه های استخباراتی، همچون گذشته در ذیل خود و به عنوان ابزار خود نگاه دارد، و طالبان می‌خواهد در کنار پاکستان، یک پیمانکار مستقل برای آمریکایی ها باشد.
اما نهايتا هر دو (هم طالبان و هم پاکستان) در پایان روز، کنار هم می ایستند و هیچ اختلاف مبنایی با یکدیگر ندارند. هر دو، در حال اجرای طرحی در مسیر ناامن سازی منطقه و انتقال جغرافیای ناامنی به آسیای میانه، ایران و در صورت امکان به چین هستند.
مبلغ

>>>   ما در درگیری های میان طالبان و پاکستان، تقریبا هیچ وقت شاهد درگیری جدی نبوده ایم، بلکه شاهد تنش های کنترل شده ميان طرفین هستیم.
هیچ یک از دو طرف، آسیب جدی به یکدیگر وارد نمی‌کنند (آسیب خوردن غیر نظامیان، به معنای آسیب خوردن طرفین دعوا نیست و برای طرفين اهمیتی هم ندارد).

محل نزاع طالبان و پاکستان هم این است که پاکستان می‌خواهد طالبان را در مسیر اجرای پروژه های استخباراتی، همچون گذشته در ذیل خود و به عنوان ابزار خود نگاه دارد، و طالبان می‌خواهد در کنار پاکستان، یک پیمانکار مستقل برای آمریکایی ها باشد.

اما نهايتا هر دو (هم طالبان و هم پاکستان) در پایان روز، کنار هم می ایستند و هیچ اختلاف مبنایی با یکدیگر ندارند. هر دو، در حال اجرای طرحی در مسیر ناامن سازی منطقه و انتقال جغرافیای ناامنی به آسیای میانه، ایران و در صورت امکان به چین هستند.

مبلغ