افغانستان بر سر دو راهی تاریخ؛ اجماع ملی یا تکرار تراژدی؟
تحولات اخیر در بدخشان و دیگر نقاط افغانستان، بار دیگر این پرسش را مطرح کرده است که ایا حکومت طالبان در استانه سقوط قرار دارد؟
واقعیت این است که طالبان با چالشهای جدی روبرو هستند؛ انحصار قدرت، مشارکت محدود سیاسی، محدودیتهای گسترده بر اموزش و حضور اجتماعی زنان، کمرنگ بودن مشارکت اقوام و نخبگان، و سیاستهایی که درباره زبان و تنوع فرهنگی مورد انتقاد بخشهایی از جامعه است، میتواند انسجام ملی و مشروعیت سیاسی را تضعیف کند.

راه برونرفت از این وضعیت، نه تشدید انحصار، بلکه حرکت به‌سوی حکومت فراگیر، عدالت، مشارکت ملی و بهره‌گیری از همه ظرفیتهای انسانی افغانستان است.
اما در سوی دیگر نیز، مخالفان مسلح طالبان بدون مانیفیست ملی، اجماع فراگیر و پشتوانه مؤثر منطقه‌ای، ظرفیت ایجاد یک نظام پایدار را ندارند.
تجربه نیم‌ قرن گذشته نشان داده است که افغانستان با جنگ ساخته نشده و با جنگ نیز آباد نخواهد شد.

خطر اصلی امروز، نه فقط طالبان و نه صرفا مخالفان انان؛ بلکه تبدیل شدن افغانستان به میدان تازه جنگهای نیابتی در رقابت ژیوپلیتیکی شرق و غرب است.
در حالی که بسیاری هنوز درگیر رقابتهای کوتاه‌مدت قدرت‌ هستند، جهان وارد عصر نظم چندقطبی شده و ارزش راهبردی مسیرهای زمینی دوباره احیا شده است.
پس از قرنها، جاده ابریشم بار دیگر در حال زنده شدن است و افغانستان میتواند دوباره به قلب اتصال اسیا تبدیل شود.
فراموش نکنیم که شکوه خراسان فرهنگی تنها با شمشیر ساخته نشد؛ بلکه بر پایه تجارت، دانش، فرهنگ و امنیت جاده ابریشم شکل گرفت. امروز نیز تاریخ، همان فرصت را با چهره‌ای نو به افغانستان بازگردانده است.

هشدار به ملت افغانستان:
فریب هیجانهای زودگذر، اختلافات قومی، زبانی و جنگهای نیابتی را نخورید.
امروز، ارزش واقعی افغانستان در موقعیت ژئوپلیتیکی، کریدورهای ترانزیتی و ظرفیت تبدیل شدن به چهارراه تجارت و توسعه منطقه‌ای است، نه در تداوم جنگ.

هشدار به کشورهای منطقه و به‌ویژه اعضای سازمان همکاری شانگهای:
انفعال در برابر بحران سیاسی افغانستان و بسنده کردن به مدیریت امنیتی، میتواند هزینه‌ های بسیار سنگینتری در آینده بر منطقه تحمیل کند.
اگر امروز برای تشویق شکلگیری یک حکومت فراگیر، کاهش انحصار و تقویت ثبات پایدار از ابزارهای دیپلماتیک استفاده نشود، فردا ممکن است ناامنی، افراطگرایی و رقابتهای نیابتی به سراسر حوزه شانگهای سرایت کند.
همچنین، هرگونه تشدید رقابتهای منطقه‌ای، از جمله تنشهای افغانستان و پاکستان یا استفاده ابزاری از بحران افغانستان در رقابتهای ژیوپلیتیکی، میتواند اتش بی ثباتی را شعله‌ ورتر سازد.

در مقابل، قدرتهای اثرگذار منطقه، از جمله روسیه، ایران، چین و دیگر اعضای شانگهای، میتوانند با دیپلماسی فعال، افغانستان را به‌جای میدان رقابت، به محور همکاری و اتصال منطقه‌ای تبدیل کنند.
امروز، تاریخ بار دیگر درِ فرصت را به روی افغانستان گشوده است.
اگر این فرصت طلایی را با اجماع ملی، اصلاحات سیاسی و توسعه اقتصادی به ثمر نرسانیم و انرا قربانی انحصار، اختلاف و جنگهای نیابتی کنیم، نسلهای اینده از ما نخواهند پرسید چه کسی حکومت میکرد؛ بلکه خواهند پرسید چرا هنگامی که افغانستان میتوانست دوباره به قلب جاده ابریشم و محور شکوفایی منطقه تبدیل شود، این فرصت تاریخی را از دست دادید؟
امروز، رسالت همه ما ساختن افغانستانی است که چهارراه تجارت، تمدن و همگرایی منطقه باشد؛ نه میدان دایمی رقابت قدرتها و جنگهای نیابتی.

سید باقرشاه (احمدی)

>>>   لالام جان طالب آمار جمعیت ما را 36 میلیون اعلام کرده من همین را دقیق میدانم چون از تعداد تذکرات توزیع شده گرفته شده .طالب اگر زمین را به آسمان ببرد بیش از سیصد هزار گارنیزیون ندارد همین را هم ندارد چون توان مالی تامین چنین گروپی را ندارد نتیجه این است که فقط یک فیصد جمعیت ما طالب است و نود و نه فیصد فقط ایستاده بدبختی خوداش را نظاره میکند اگر 36میلیون نفوس نمیخواهد حرکتی بکند مظاهره ای بکند از کشور خارجی چه کمکی به ما بر میآید

>>>   جناب سید بزرگوار ! اجماع ملی با کی؟؟
اجماع ملی در بن شکل گرفت اما مثلث خبیثه کرزی احمدزی و خلیل زاد تمام دست آورد ها را به خاطر حاکمیت قبیله به باد دادند که خدا در جهنم مستقر شان دارد.
و حالا
گروه حاکم جز خودش هیچ کس دیگر را قبول ندارد و مرغ اش یک لنگ دارد و می‌گوید یک ارباب است و باقی همه رعیت که در حقیقت منظور اش یک چوپان و باقی گوسفندان.
راه دیگری جز جنگ باقی نمانده.

>>>   آنانیکه با اداره موجود مشکل دارند شاید تا اندازه حق بجانب باشند!
اما نباید در دام همسایه دشمن، که خواهان یک افغانستان ضعیف در جوار خود است، بیفتد! نگارنده مضمون به یک موضوع خوب اشاره کرده است، و ان اعتلای دوباره افغانستان در قلب اسیا است، که با احیای راه ابریشم امکان پذیر میگردد!
بدخشانیان خوب متوجه این نکته باشند، همسویی با پلانهای پاکستان، خاصتن جلوگیری از اکمال کریدور واخان، در قدم نخست خیانت به ترقی و پیشرفت بدخشان میباشد!
همکاری با پاکستان خیانت نابخشودنی خواهد بود !

>>>   تالب در تبانی با امریکا و پاکستان وارد افغانستان شدند نه با مردم که بر اساس مشروعیت ملی قدرت را بدست آورده باشند تعهد تالبان برای اجماع ملی ، آبادی افغانستان است نست خواست شان مختل ساختن وضعیت امنیتی کشور های منطقه و رقابت با چین و روسیه است . تالب صاحب اختیار نیست که توقع صلح و امنیت را داشته باشیم

>>>   احترام به نویسنده و نظر دهنده ها افغانستان در این 50 سال بورکله خال شده است چون قوم هزاره که 10 درصد هم نیست میخواهد بر باقی اقوام حکمرانی کند تاجیک که دیگه حرف ش نزن اوزبیک که پشتون که تاریخ و استقلال افغانستان را دارد 30 سال باید دولت باشد که قهری قهری باشد تا ملت افغانستان ملت شود این ها نظر میدهد که یک بار دیگر به قدرت برسه مثل جمهوریت خوب چکار میخواهید بکنید غیر از کشتار و خون ریزی پلان دیگر دارید نی در دوره استاد ربانی از دریا کابل تیر نه شدین شما فقط به خاطر منافع شخصی خود تان تمام کشور و ملت را قربانی میکند پس شما لایق یک پست دولتی هم نیستین شما دشمن این وطن و این ملت آستین چند سال دیگر بدخشان میشود چهاره جهان از طریق را ابریشم یعنی بندر واخان ایران میخواهد راه آهن بکشد از هرات تا بدخشان که از طریق واخان به چین وصل شود هند هم حامین تور اسیامیانه هم حمایت تور پاکستان نمیخواهد افغانستان سر پای خود استاد شود این را همه ای افغانستانی ها میداند حال نظر تان است که افغانستان را آباد ببینید باز کدام کسانی که قبول ندارد اون افغانستان اون هم امارت اسلامی افغانستان غیرت ش دارد برود بگیرد هر جور دلش است اداره کند همه ی ملت افغانستان میداند اون های که ناراضی استن در اروپا یا در آمریکا ویژه پز استن یا شاگردان رستورانها استن این ها میخواهد در افغانستان یا روی باشد یا جنرال یا ریس جمهور باشد این ها نه حربوزه دارد نه هم غیرتش اگر قبول ندارد اون افغانستان اگر به این ها بکوبد نکن وطن ملت آرام است وطن آرام است این ها میگه کو آرامی کو امنیت و اما برای این ها باید بگوید نه غیرت این کارا دارید نه هم توان ش داری شما مال این حرف ها نیستین اگر استین بیاید در پایه کوه های هند کش برای هم جا است اگر مفت خور نیستین اگر چاپلوس و نوکر نیستین حرف زور این خوب می فهمد دست آزاد هر جور دل تان است بکنید لشکر پیسبوکی
با احترام یک مهاجر افغانستانی

>>>   هیچ هم نیست این تور قضایا هم در آمریکا پیش میاید هر روز در راس اخبار نمی بینیم که در آمریکا چند نفر با سلاح گرم هم دیگر کشتن باز هم افغانستان امن ترین کشور در جهان است اگر اخبار دنیا کوش میکنید برای اون ها که در اروپا و آمریکا نشستن افغانستان را در خاب های دیسگویشان میبیند برای اون ها احراز خوشحالی است متل است برای که معده اش کار نمی‌کند یک پوسکی هم غلیمت است ورخطا نشوید قرار فراری وآرام آرامی است انشأالله

مهلت ارسال نظر برای این مطلب تمام شده است